Kapitein op je eigen schip, baas over je eigen lichaam en geest

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Mag ik het nog eens over het TV-programma Over De Oceaan hebben, van even geleden?
Er was namelijk nog een stuk dat indruk maakte op me.

Als de situatie gevaarlijk werd, bleef de kapitein rustig. (Of zo oogde hij toch.)
Hij wist wat gedaan moest worden en deelde aan elk bevelen uit. Waardoor de bemanning ook wat rustiger werd. Ze wisten dat de kapitein voor hen en het schip zorgde, en hij zorgde dat elk van hen kon helpen. Dat moest ook, zonder samenwerking zou het niet lukken.
En vooral: hij wist dat elke storm op een gegeven moment over is…

Eigenlijk zouden we dat ook moeten zijn. Kapitein op ons schip. Baas over ons eigen lichaam en geest. Weten wat we moeten doen om ergens uit te geraken en de juiste bevelen uitdelen aan de juiste bemanning.

In mijn fantasie gaat het in een stresssituatie dan zo:
Mijn innerlijke kapitein deelt bevelen uit.
Spieren, niet verkrampen maar ontspannen!
Schouders, naar beneden!
Tanden, niet opeen klemmen maar losjes van elkaar, tongpunt zachtjes tegen het verhemelte!
Maag, niet in een knoop voelen, ontspannen!
Hart, rustig tempo!
Longen, niet snel en oppervlakkig vullen, dat mag trager en dieper!
Ogen en oren, zie en hoor de situatie zoals hij is, niet zoals jij of een ander het je voorstelt!
Hersenen, stop met denken aan wat allemaal verkeerd kan gaan, blijf in het hier en nu!
Ziel, blijf liefde en hoop en vertrouwen uitstralen, bewust of onbewust pikt de rest dat op!

Mja. Dat beeld spreekt me wel aan.

En vooral: weten dat elke storm ooit over is…
(Ook als die al een jaar duurt… Dat zeg ik met veel liefde, hoop en vertrouwen!)