Konijnentherapie

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Onze zoon brengt redelijk veel tijd door op de trampoline. Meestal om zijn overmaat aan energie weg te springen. Of om zijn salto’s te oefenen en nieuwe trucjes uit te proberen. (Overwegend leuk om naar te kijken, maar soms durf ik ook niet, je weet wel, moeders en de “worst case scenario’s” die voor hun geestesoog verschijnen.)

Maar soms ook om gewoon op te zitten en te liggen. Gezellig. Wat hoger dan de tuinbank, een soort uitkijkpost, en als de zon er al wat op geschenen heeft: lekker warm.

Het gebeurt dat hij dan één van de konijnen meeneemt om mee te knuffelen. Of zelfs drie in één keer. Zag er dit weekend echt zalig uit.

Ik kruip al een hele tijd niet meer mee op de trampoline, ik kan dat op en neer gewiebel niet meer verdragen, zelfs niet om er gewoon op te stappen om te gaan zitten. Heb ik een paar maanden geleden nog getest. Als ik er af kom, wiebelt de wereld nog een kwartier na, hatelijk.

Maar het zag er zo uitnodigend uit en een paar maanden geleden voelde ik me ook minder goed dan nu, ik wou het toch nog eens proberen. Gewoon erop stappen om naast mijn zoon te gaan zitten. En dat ging!

Ik werd er nog voor beloond ook. Op een bepaald moment kwamen al die konijnen naar mij toe om wat liefde en streeltjes te vragen, op mijn schoot, links van mij, rechts van mij. Een overrompeling van zachte, lieve pluizebollen.

Ik weet niet goed hoe ik het gevoel dat ik daardoor kreeg kan omschrijven. Ik vind geen beter woord dan “konijnentherapie”.

En ik kan het iedereen aanraden.
🐰🐰🐰

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.