Krachtpatsers op school

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik kan me niet goed herinneren hoe dat was tijdens mijne tijd op de middelbare school, maar mijn kinderen lijken altijd met rugzakken gevuld met bakstenen rond te zeulen. Dus heb ik deze week eens elke ochtend (dus wel nog inclusief water, appel en boterhammetjes voor die dag) gewogen hoeveel ze moeten meesleuren.

Hou je vast: negen à tieneneenhalve kilo!
En dan hebben ze op school nog lockers voor de spullen die ze die dag niet mee naar huis hoeven te brengen!
Da’s op sommige dagen dus zo’n twintig procent van het lichaamsgewicht van onze jongste!

“Amai”, zei ik tegen Zoonlief, “jullie gaan echt superslim zijn als jullie uit school komen, met al die kennis die jullie moeten opdoen.”
“Ja”, antwoordde hij, “Dat, óf krachtpatsers!”

***

Ik had eerder al “zo’n ambetante moeder” gespeeld en daarover gemaild naar school, maar ja, dan krijg je zo’n antwoord in de trant van dat ze daar wel proberen op te letten maar dat dat niet gemakkelijk is.

Tja, dat zal dan wel, zeker? En toch hoop ik dat daar meer rekening mee gehouden wordt. Als leraren zeggen dat ze iets moeten meebrengen de volgende les, dat ze dat dan ook effectief gebruiken. Dat de leerlingen niet hun volledige uitscheurbare blok moeten meebrengen, maar enkel de blaadjes van het hoofdstuk waar ze mee bezig zijn. Enzovoort.

Of misschien ben ik wel echt zo’n ambetante moeder en is het echt niet zo makkelijk als ik wel denk.

Maar toch… Als ik het omreken naar mijn eigen lichaamsgewicht kom ik uit op een beetje meer dan een pak water van zes twee liter-flessen. Stel je voor dat ik dat de hele dag met me mee moet sjouwen, op de bus, tussen de bushalte en school, trappen op en af, volle gangen door,… Pfff…

Weeg jij ook eens de boekentas van je kind?
(Één ambetante moeder alleen brengt duidelijk niet veel verandering…)