Leren loslaten

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

(Als je geen perfectionistische bookaholic bent, sla gerust over! Dan ga je het vast niet begrijpen.🙈☺️)

Loslaten, het is een thema dat al maanden steeds meer op mijn weg komt. In teksten, in filmpjes, in gesprekken,…, overal lijk ik het tegen te komen.

Zal wel betekenen dat ik daar eens mee aan de slag mag, ik ben er namelijk niet zo goed in, zoals je wel al zal begrepen hebben.

Voorlopig dient het zich af en toe in kleine lesjes aan. Nu ja, ik bedoel, met mijn verstand weet ik dat het maar klein is, maar voor mij is het soms groot.

Zoals laatst, toen iemand vroeg of ze een bepaald boek mocht lenen.
Ik heb lang geen boeken meer uitgeleend, dat had ze juist aangevoeld.
Terugkrijgen met vlekken, ezeloren, gekreukte kaften, of niet,…
Mijn schatten… (Niet in dezelfde betekenis van het woord als wanneer ik het gebruik als ik het over mijn gezin heb, in de betekenis van een schat aan verhalen en zo.)

Ik ben echt een erge daarin, ik besef het zelf.
Ik sta soms voor mijn kleine boekenkast, te kijken naar mijn bescheiden verzameling, genietend van hoe mooi ik dat vind.
Als ik aan het lezen ben, dan eet ik niet ondertussen ook, niet omdat dat mindful is, maar zodat er toch zeker geen vlekken op zouden komen.
Als ik in mijn bed lig te lezen, dan zorg ik ervoor dat de hoek van het boek niet op de matras leunt, zodat die niet plooit.
Ik duw mijn boeken nooit open, zoals veel anderen dat wel doen, zodat de rug van de kaft niet kreukt.
Als ik een boek in mijn handtas of rugzak steek, dan zit die altijd in een zakje, zodat de kaft zeker niet beschadigd raakt.
Als ik op een rommelmarkt een interessant boek zie, maar het ziet er versleten uit, dan moet het al een enórm, ongelooflijk, fantastisch, interessant boek zijn voor ik het meedoe. (Gebeurt dus zelden of nooit eigenlijk.)
Nog op een rommelmarkt of tweedehandswinkel: ik ruik aan boeken. Soms ruiken die namelijk nogal raar, en ik wil niet dat die geur in de andere boeken kruipt.

Sommige van mijn boeken heb ik al tientallen keren gelezen, maar ik ben er zó zuinig op dat de meeste er nog als nieuw uitzien. Ja, ze liggen me na aan het hart, mijn boeken. Als er iets zou gebeuren waardoor we binnen het kwartier ons huis zouden moeten verlaten, dan zou ik eerst voor man en kinderen zorgen uiteraard, en daarna als tweede mijn dierbaarste boeken meenemen. (Allee ja, ik overdrijf natuurlijk een beetje. Als derde. 😂)

Maar door die vraag te krijgen, begon ik erover na te denken. Sowieso vertrouwde ik haar er wel mee, maar ik dacht verder: zou het zó’n ramp zijn, als je zíet dat boeken gelezen werden? Daar dienen ze tenslotte toch voor? Om te lezen, om kennis en nieuwe inzichten op te doen, om eens heerlijk te ontspannen?

Euh…
Ik zat ooit eens buiten te lezen, en heel plots was er een windvlaag, waardoor één blad langs mijn duim inscheurde. Bóós dat ik toen was op mezelf!
Of deze: ik zag een boek dat ik al even écht, echt, écht wilde (dat is wel de voorwaarde om nieuwe boeken te kopen, anders had ik binnen de kortste keren een kamer vol), dus kocht ik het zonder erin te kijken. Thuisgekomen zag ik dat het waarschijnlijk moest gevallen zijn, want de hele onderkant van de bladen was gekreukt. Toen ik het las, werkte dat elke keer weer op mijn zenuwen en deed mijn hart (én mijn buik) een beetje pijn.

En met dat laatste boek wou ik oefenen met loslaten dat het er perfect moest uitzien.
En raar genoeg, sinds ik tot de conclusie kwam dat boeken vooral dienen om te lezen en niet om er mooi uit te zien als ze in de kast staan, viel het nog mee. Ik vond het wel nog steeds heel erg jammer dat dat boek beschadigd was, maar ik voelde het al niet meer lichamelijk.
(Wat niet wil zeggen dat ik voor de rest niet nog steeds heel zuinig met mijn boeken omga. Maar ’t is al een begin, zeker?)

Als loslaten hoe mijn boeken eruitzien al zo moeilijk is…

Benieuwd welke lessen daarin nog gaan komen…
Eerst nog wat kleine lessen, please. 😄