Letterlijke rustdag (en ook wel een beetje eetdag)

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik ging zaterdag al vroeg naar de plaats van afspraak voor de huppelsessie (had ik op Facebook voor opgeroepen). Nogal veel te vroeg, dan kon ik eerst in mijn eentje nog een vroege boswandeling doen. Vind ik zalig, er hangt een speciale energie, zo vroeg op de ochtend.

Daarna om kwart voor acht gaan wachten op de deelnemers. Spannend… Wie zou er afkomen? Met hoeveel gaan we zijn? Ik had het op mijn persoonlijke pagina gezet, op mijn praktijkpagina en op de blog, ik had dus wel enkele mensen bereikt met mijn uitnodiging.

Om acht uur was er nog steeds niemand, dus ging ik maar naar huis. Een beetje teleurgesteld, moet ik toegeven, en me onderweg afvragend waaraan het lag.

Is er niemand zo kinderachtig als ik?

Had mijn man gelijk en was het veel te vroeg? Ik had het nochtans al een uur later gepland dan ik zelf zou gekozen hebben…

Nu ja, mijn bosvitamientjes had ik in elk geval gehad.

Thuisgekomen trok ik me een uurtje terug in mijn kamertje, met een kaarsje, muziekje, etherische olie in het verdampertje. En begon te schrijven in mijn dagboeken. Dat helpt echt om los te laten, tot inzichten te komen, dankbaarheid te voelen voor vanalles, gewoon papier en stylo nemen en beginnen schrijven, laat het maar vanzelf komen.

Daarna voelde ik behoefte om nog eens een kaart te trekken, met een gevoel van wat nu? Wat is nù belangrijk voor mij?

Het verwonderde me eigenlijk maar half dat ik wééral de natuurkaart trok.

Ik had vorige week al twee lijsten gemaakt: één met klusjes en taken die ik in de vakantie wil inhalen (mijn tieners blijven toch lang in bed, dus kan ik daar maar van profiteren) en één met onderwerpen waar ik me in wil verdiepen of die ik wil opfrissen (dat waren er veertien, by the way. Heb ik echt te veel interesses? Dat wordt schiften…).

Ik heb er in het groot BOS! bijgeschreven. Zoals veel mensen durf ik, als ik teveel met andere dingen bezig ben, wel eens vergeten wat goed is voor mij… (Foei, foei!)

En toen kreeg ik mijn klopje. (Dus eigenlijk toch nog een geluk dat ik thuis was op dat moment…)

Was te verwachten. De examenperiode vraagt veel van mij. (Of ik leg het mezelf op, I know.) Ik ben er graag voor hen. Als ze nood hebben om te praten. Of om hun leerstof uit te leggen aan mij als ze daar behoefte aan voelen. (Zoonlief heeft me daar al voor bedankt: zo ontdekt hij waar hij nog wat extra aandacht aan mag besteden.) Op tijd en stond voor eten en tussendoortjes zorgen.

Maar wat ik het lastigst vind: als ze voor één examen naar school moeten, op uren waarop er geen bussen rijden. Heb ik het al over gehad, ik weet het. De eerste paar keer is dat nog wel leuk, maar daarna heb je het wel gehad met in het bij momenten best wel luide park te zitten in de veel te warmte, of met vlug tussenin boodschappen doen.

Ik miste mijn eigen ritme, mijn rust-en-stilte-momenten, mijn alleen-tijd.

Bovendien komen daar uiteraard ook altijd wel nog andere dingen bij. Zoals onder andere een babyfeest (Leuk! Vertel ik nog wel eens over.) en een late avondvergadering over een voedselbos (Heel interessant! Vertel ik ook nog wel eens over.)

Dus ja. Klopje.

Ik kroop in bed en werd twee uur later wakker. Samen met het gezin gemiddagmaald en ik voelde me alweer moe worden. Namiddagdutje van weeral twee uur. Brainfog. Avondmaal en ik voelde me echt doodop. Ik voelde me er ambetant bij dat mijn gezin die dag niets aan mij had, maar kijk, twee uur vroeger dan normaal ging ik toch alweer naar bed. Vier uur later werd ik wakker, misselijk van de honger, naar beneden, patatjes gebakken met spiegeleitjes, terug naar bed. Wéér vier uur later van ’t zelfde. Wa was da toch met mij? Slapen en vreten!

’s Ochtends drie uur later wakker dan anders (wat niet abnormaal was natuurlijk, met die nachtelijke eetbuien) en ik voelde me al véél beter.

Ik heb meteen nog iets op mijn lijst gezet: voldoende alleen-tijd en rust-en-stilte-momenten nemen in de vakantie!

Je kunt er niet zijn voor de ander als je er niet in de eerste plaats bent voor jezelf…

Jezelf (in elk geval af en toe) op de eerste plaats zetten is niet egoïstisch, maar noodzakelijk.

En dit: naar je lichaam en je innerlijke stem luisteren!

Kortom: zelfzorg. Belangrijk. Ik kan het niet genoeg herhalen en benadrukken want ik merk bij velen dat dat er geregeld niet van komt. Doen!