Meer korte feelgood-momentjes!

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik was onlangs met de zoon aan het wandelen. Langs een niet al te breed pad.

Plots hoorden we een fietsbel achter ons, dus in een automatisme gingen we achter elkaar lopen zodat de fietser ons makkelijk kon passeren.

Tegelijk sprongen gedachten razendsnel door mijn hoofd.

“Wat lief dat die belt om ons te waarschuwen, in plaats van ons te doen verschieten door rakelings te passeren, er zijn er niet veel die dat doen, ik zou me kunnen omdraaien en met een glimlach zeggen Merci om te bellen!, maar ja, dat zou waarschijnlijk een beetje raar zijn, wie doet dat nu, en hij zou waarschijnlijk”

Tegen dan was-ie al voorbij natuurlijk.

En hij stak zijn hand op om ons te bedanken. Lief vond ik dat.

En spijt had ik, dat ik hem niet bedankt had…

Een volgende keer doe ik dat zéker wel!

Vorige week was ik alleen op wandel. Langs een niet al te breed pad.

Ik zag enkele wielertoeristen afkomen, zij hoefden dus niet te bellen om me te waarschuwen. Een paar meter verder was er een beetje plaats om aan de kant te gaan staan, dus deed ik dat. Wat zij duidelijk apprecieerden: zodra ze dichterbij waren kreeg ik hoofdknikjes, een duim omhoog, een opgestoken hand en een goeiemorgen terug.

Leuk vond ik dat!

Het hoeft bijna geen inspanning te kosten om een ander heel even een goed gevoel te geven, en die “heel even” kan soms nog de hele dag meegaan.

Waarom doen we dat dan niet met zijn allen vaker?

Zeggen wat in je opkomt, een klein gebaar,…

Niet over nadenken, niet inhouden, dóen!