Mijn droomwereld

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik heb weer speciaal gedroomd.

Ik bevond me in een soort post-apocalyptische wereld.
Er waren niet zo heel veel mensen meer over.
Tienduizend? Honderdduizend?

Iedereen keek verweesd rond.
Wat was er gebeurd? Wat moesten we doen?

Na een tijdje stond ik op en riep:
Laten we de wereld opnieuw opbouwen!
Laten we vooral níet terugkeren naar hoe het was.

Voor veel te veel mensen was dat opstaan, ontbijten, tegen hun zin gaan werken naar een kantoor of een fabriek, middageten, verder werken, thuiskomen, avondeten, thuis nog wat werken, wat voor de TV hangen en terug gaan slapen, telkens uitkijkend naar het weekend, da’s geen leven, en allemaal om dingen te kunnen kopen die een bepaalde leegte moeten opvullen, en om belastingen te kunnen betalen op het feit dat je een huis hebt, in een bepaalde gemeente woont, in die provincie woont, in dit land woont, op elektriciteit en water, zelfs op je eten, om allerlei mensen te betalen die dingen boven onze hoofden beslissen, om gevechtsvliegtuigen te kopen en nog veel meer dingen waar de meerderheid niet achter staat…

Laat ons gewoon voor elkaar zorgen. Laat ons gezondheid en welzijn voorop plaatsen. Niet ziekten en symptomen onderdrukken maar écht gezond zijn: energie hebben, ons góed voelen, blij en gelukkig zijn. Door te doen wat we graag doen, door tijd door te brengen bij de mensen die we graag zien, door tijd te hébben.

Iedereen heeft wel talenten of passies, laat ons die gewoon delen met elkaar!

Wie lichaam, geest, zenuwstelsel tot rust wil brengen: daarvoor kan je bij mij terecht, daar kan ik je wel bij helpen…

Ik keek nieuwsgierig en hoopvol rond. Als ik het over zoiets heb krijg ik meestal te horen dat ik wel heel erg naïef ben en dat dit nooit zou kunnen werken…

Maar mensen begonnen elk om beurt te reageren:
“Ik ben boer, ik zorg graag voor gezond eten.” “Ik ook!” “En ik ook!”
“Ik kan huizen bouwen.” “Ik ook!”
“Ik ben handig, ik kan wel helpen.”
“Ik heb medische kennis, ik kan mensen genezen.” “Ik kan ze helpen verzorgen.”
“Ik ben een echt natuurmens, ik kan de natuur helpen terug gezond worden.”
“Ik ben goed in mensen doen lachen.”
“Ik kan muziek maken.”
Enzovoort.
De één na de ander kon en wou wel ergens mee helpen.

Één iemand, die ik kende, zei niet echt iets heel speciaals te kunnen.
Ik zei dat dit eigenlijk niet waar was: jij kunt heel goed en geduldig luisteren naar anderen. Dat is heel waardevol, daar is ook nood aan!

En zo startte het plan voor een nieuwe wereld.
Wat was ik trots op mezelf dat ik mijn mond had durven opendoen.
Blij dat mijn droomwereld binnen handbereik was.

Ennnnn toen werd ik wakker in de echte wereld. Gedaan met dromen.

(Ben ik wel heel erg naïef als ik tóch nog altijd hoop dat mijn droomwereld ooit realiteit wordt, nu meer en meer mensen beseffen, ontdekken, voelen dat het zo niet verder kan?)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.