Mijn gedacht zeggen

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Oei, ik was nog niet helemaal klaar met mijn titel of ik moest al aan Boma denken. Maar daar gaat het niet over.

Het gaat over mezelf. Het gebeurde vaak dat ik in bepaalde situaties of bij bepaalde mensen niet echt mijn gedacht zei. Ik vond het prima zo. Makkelijk. Doe maar. Ik pas me wel aan, vond ik helemaal niet erg. Écht niet.

Tot ik begon te beseffen dat ik het soms wél erg vond. Dat het er soms onbewust om ging niet ambetant of tegendraads te willen doen. Om leuk gevonden te worden, ergens ook, of op zijn minst niet níet leuk. Maar het kàn gewoon niet dat iedereen je altijd leuk vindt, toch niet als je altijd toont wie je écht bent. En als je niet kunt/mag/durft tonen wie je bent, dat gaat het op den duur toch wringen vanbinnen.

Dus ben ik toch mijn gedacht gaan beginnen zeggen. Wat uiteindelijk nóg zo goed voelt.
Hoe kunnen andere mensen rekening houden met je als je niet zegt hoe je je ergens bij voelt, wat jij erover denkt, wat iets met jou doet?
En als ze daarna toch geen rekening houden met je, nou, dan weet je tenminste wel waar je staat.

Net zoals ik destijds bij vrienden begonnen ben met het oefenen van “nee” zeggen, oefen ik nu in het mijn gedacht zeggen met mensen waarbij ik op mijn gemak ben. Net zoals bij het nee zeggen wel eens grote ogen getrokken werden omdat men dat niet gewend was van me, wordt er ook nu wel eens raar opgekeken, maar die begrijpen dat dan na mijn uitleg wel.
Next step: de rest van de wereld.

(Tip van de dag, in deze tijden van elkaar maar weinig tot niet meer zien: via appjes is niet zo’n goed idee wegens vaak impulsief en snel en je kunt er nooit “your tone of voice” inleggen waardoor het wel eens mis begrepen kan worden…😇☺️)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.