Mijn man, soms heel mijn memé

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Toen ik nog klein(er) was vond ik het altijd leuk om memé te helpen met de afwas.
(Thuis niet zo, uiteraard. Altijd leuker op een ander, heb ik met mijn kinderen ook mogen ervaren.)

Ik droogde nogal traag af, dus deed ze daar, om plaats te maken en voort te kunnen met haar afwas, ook altijd een deel van. Allee ja, een groot deel. Dan nam ze zes-zeven vorken ineens vast en droogde die zo in één-twee-drie af. (Iets wat ik tot op vandaag nog steeds niet kan. Ééntje tegelijk.)

Ze zorgde er wel altijd voor dat er één vork bleef liggen die ik dan afdroogde in de tijd dat zij haar handvol afdroogde.
Pas later besefte ik dat ze dit zo deed om mij het gevoel te geven dat ik toch ook iets gedaan had om haar te helpen.

Daar moest ik deze voormiddag aan denken toen we terug kwamen van de bioboerderij.
Mijn man haalde de twee zware tassen vol groenten en fruit uit de koffer en liet het zakske patatten aan mij over. Had ik toch ook het gevoel dat ik iets gedaan had.
(Én ik heb wel ook de koffer dicht gegooid en de voordeur open gedaan, hoor!😄)