Mijn schip in een dip

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Kan een afbeelding zijn van 1 persoon en de tekst '"An entire sea of water can't sink a ship unless it gets inside the ship. Similarly, the negativity of the world can't put you down unless you allow it to get inside you."'

Het is al een goeie week geleden dat ik nog iets schreef.
Kweenie. Ik had een soort dip of zo. Had/heb…?

Verschillende onderwerpen zijn wel door mijn hoofd gepasseerd, maar het is alsof er vanalles zit te vechten vanbinnen, waardoor het een grote warboel is.
Ik probeer het. Één zin logisch na een andere te zetten.

Ik had/heb niet alleen een schrijfdip.
Alles leek te veel. En veel leek geen zin te hebben. Ik had geen zin.
Pas op, gemaakte afspraken kwam ik met plezier na, hoor, daar niet van, maar ik heb thuis veel tijd in de zetel doorgebracht. Pfff, een soort malaise tussen mijn taken en afspraken door. Het was niet eens uit vermoeidheid, of toch geen fysieke, het was meer in mijn hart en met mijn buikgevoel dat het sputterde.

De dagelijkse besognes zoals iedereen die wel heeft ook wel een beetje, maar nog veel meer dan dat: wat er daarbuiten nog steeds gaande is.
Hoe lang moeten we hier nu nog door? Wanneer is het eindelijk gedaan?
Zoiets.

Allerlei filmpjes die zich vanbinnen ophoopten. Lange camioncolonnes, met bijhorende discussies van “Goed, nu gaan ze wel móeten luisteren, die gaan ze met geen waterkanonnen kunnen wegspuiten.” versus “Dat speelt het net in de hand, er gaan tekorten zijn!”.

Een minister die in zijn vertaling uit het Engels het verschil niet kent tussen moet worden “aanbevolen” voor kinderen en “aangeboden”.
Een minister die op een bepaald moment zei dat er geen discriminatie zou zijn tussen kinderen en dan twee maand later of zo met het omgekeerde naar buiten komt.
Verschillende landen die stoppen met alle regels en de pas. Maar hier (nog?) niet.

Filmpjes van even terug waarin een bepaalde minister en een bepaalde viroloog zeggen dat de S in de afkorting van diene pas eigenlijk niet klopt.
Mensen die om hun derde prik gaan, enkel omdat ze alleen zo op reis mogen.
Mensen met een bepaalde gezondheidstoestand en/of medicatie (zoals oa die van mij) die niet eens antistoffen aanmaakten na die prikken.
Besmette jongeren die elkaar met opzet opzoeken om aan een herstelpas te geraken.
Enzovoort, enzoverder.

Het wordt me teveel. Wanneer stopt het?
Ik heb natuurlijk de hele grote luxe dat ik me puur de vraag kan stellen “Heb ik dit nodig voor mijn gezondheid?” (De vraag “Is dit nodig of nuttig om anderen te beschermen?” is al lang beantwoord, lijkt me.)
Ik ben namelijk heel graag thuis. Af en toe buitenkomen om te wandelen, om af te spreken bij vrienden of familie, om een massage te geven, meer heb ik echt niet nodig.

Maar veel anderen, en daar heb ik begrip voor, hoor, hebben er echt behoefte of zelfs nood aan om op reis te gaan, op café, naar hun sport- of hobbyclub, naar theater of bioscoop,…
Dus hebben ze de keuze: de spuit nemen om een code op hun gsm te hebben om overal binnen te mogen, óf ongelooflijk afzien van alle dingen die ze niet mogen, wetende dat ze evenveel kans hebben als die anderen om besmet te worden of te besmetten. Die laatsten worden dan stilletjesaan depressief, of erger. Is dat dan niet ook slecht voor de gezondheid?

Echt waar, wanneer stopt het? Ik ben het zó hartsgrondig beu allemaal… Het is zó onlogisch en onrechtvaardig allemaal.

En het ergste is dat ik zóveel mensen ken die intussen al doorhebben wat een spelletje er speelt, zelfs mensen die in het begin helemaal mee waren (die beginnen zelfs te zeggen dat ze het daar boven onze hoofden vast gewoon ook niet meer weten), en toch…

Blèh.
Sorry voor het gezaag vandaag.
Het moest er even uit.
Mijn schip maakt water.
Misschien daarmee dat ik eergisteren een blètdag had. Om dat duidelijk te maken. De hele dag om de haverklap zomaar, zonder duidelijke reden, begon ik te huilen. Alsof ik al het verdriet van de wereld met me mee torste en er af en toe uit moest laten.

De volgende dag was het gedaan met dat geween. En schoot ik thuis weer een beetje in gang.

Tijd dat ik terug goed voor dat schip zorg, zodat er niets in komt wat er niet hoort.

Hoe precies, en of het helemaal terug in orde komt, dat weet ik nog niet, maar ik moet hopen, en misschien nog meer, vertrouwen dat dat lukt.

En hoe gaat het met jou?