Mogen we nog behulpzaam zijn?

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Er vertelde me iemand dat ze in de winkel iets had laten vallen en dat een persoon die vlakbij stond (maar niet té dichtbij natuurlijk) zei: normaal zou ik het oprapen voor je, maar dat mag nu niet, hé…

En enkele weken geleden zag ik iemand op luttele meters van mij vallen met de fiets. Echt, een fractie van een fractie van een seconde ging de gedachte door mijn hoofd dat ik die man éigenlijk niet mocht rechthelpen, want dan zou ik dichter dan die anderhalve meter moeten komen. Waarna ik meteen dacht: foert, ik ga ernaartoe, ik ben toch niet onmenselijk? Tegen dat ik bijna bij hem was stond hij gelukkig alweer recht, dus dat was dubbel geluk hebben.
Maar ik vond het zó erg van mij dat ik zelfs maar even eerst soort van moest overleggen met mezelf of ik die regel zou overtreden of niet. Zó erg. Dat gaat tegen mijn natuur in. Regels overtreden, maar nog meer niet behulpzaam zijn.

Als dit Corona-gedoe achter de rug is, gaan we tegen dan veranderd zijn in een afstandelijke, elk-voor-zichzelf-maatschappij?

Ik hoop zó hard van niet. In zo’n wereld wil ik niet leven. Als we terug vrij zijn, dan hoop ik dat we er weer zijn voor elkaar.

Laten we daar met zijn allen samen voor zorgen…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.