Muziek, het doet wat met me

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik heb in deze blog al eerder over muziek en het belang ervan in mijn leven geschreven, maar omdat ik dat de voorbije weken weer enkele keren bewezen heb aan mezelf, schrijf ik er nog eens over.

Ongelooflijk dat ik in mijn jeugdige uitgaansjaren zo’n beperkte muziekstijl had. Kon je ongeveer beschrijven als alles wat in De Afrekening van Studio Brussel stond en wat op fuiven gedraaid werd (toen we nog met zijn allen “F*ck you I won’t do what you tell me!” meeschreeuwden met RATM op de dansvloer, weet je nog?).

Terwijl ik nu echt naar vanalles en nog wat luister, afhankelijk van mijn bui of nood.

Vorige week had ik op een bepaald moment plots zó’n onbestemd, díep íntriest gevoel, alsof mijn hart gebroken was of zelfs niet meer in mijn borstkas zat, en ik wist niet waarom, alleen maar dat ik er vanaf wou. Huilen zou wel werken om dat gevoel uit mijn lichaam te krijgen, maar het kwam niet…
Toen moest ik denken aan toen Habibi van Tamino uitkwam. En hoe ik me destijds voelde telkens ik dat lied hoorde. Zó’n diep “yearning” dat die jongen kon overbrengen! Alsof mijn hart uit mijn borstkas getrokken werd!
Dus legde ik dat lied een paar keer op, doorvoelde wat er te voelen viel en huilde me te pletter. En voelde me daarna stukken beter…

Diezelfde week, een andere dag, geraakte ik maar niet in gang om aan mijn huishoudelijke taken te beginnen. ’t Was niet dat ik moe was of geen energie had, gewoon… pfff, de zin ontbrak mij volledig…
Toen zette ik mijn “foute lijst” op. Je kent dat wel, van die muziek waarvan je nooit zou toegeven dat je ernaar luistert maar wel kent en vrolijk van wordt.
(Zoals daar zijn Gaan Met Die Banaan van Jebroer, Allejoppa van Gunther D, Bonzai van Thunderball, ik noem zo maar wat, hé.😁)
En al gauw vlóóg ik gewoon door mijn klusjes!

En gisteren was ik in de stemming voor “relaxing music”. Ik zette YouTube open om te kiezen maar nog voor ik intypte stond deze al tussen de suggesties:
https://youtu.be/iIc6GB_WQAk
(Pure Shamanic Drum Journey van Calm Whale)
Nieuwsgierig klikte ik erop.
In andere omstandigheden zou ik dit enórm monotoon en saaahaaaaaai gevonden hebben, maar gisteren werd ik direct in de muziek gezogen.
Naar mijn gevoel stond ik op slag in Indianenkledij en met verentooi op rond een kampvuur te dansen, “Hajjiejaawaahoehoewaa…” te zingen, ik voelde me ineens onverklaarbaar verbonden met de natuur en helemaal tot rust komen…
Zalig!
Die heb ik “geliked”, zodat ik hem terugvind, je weet maar nooit dat het een volgende keer, als ik nog eens behoefte heb aan dat gevoel, weer zo werkt!

En jij? Heb jij verschillende muziekstijlen voor verschillende momenten en gevoelens? Wat werkt voor jou?