Niet altíjd kriebels, hoor

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Iemand vroeg zich na mijn blog “Nog steeds kriebels” af of dit écht zo was. Natùùrlijk, ik schrijf toch altijd oprecht over hoe ik me voel?

Maar misschien moet ik het wel aanvullen met het feit dat wij ook wel eens op elkaars zenuwen kunnen werken, hoor!

Op bepaalde vlakken zijn we nogal verschillend. Dan komt het erop aan begrip en/of geduld op te brengen voor elkaar, verdraagzaam te zijn, ons best te doen voor elkaar om toch rekening te houden met elkaar. En te zien hoe we elkaar aanvullen.
Of zo werkt het toch bij ons.

Mijn man heeft het bijvoorbeeld graag ordelijk en netjes.
Als hij alleen zou wonen zou zijn huis vast heel erg minimalistisch ingericht zijn en eruit zien alsof het uit een wooncatalogus komt.
(Ik overdrijf natuurlijk.)

En ik kan soms nogal rommelig zijn, in die zin dat ik wel eens (lees: regelmatig) nalaat iets direct terug weg te steken of op te ruimen. Want ik ga vast morgen of overmorgen verder doen, weet je wel.
Als ik alleen zou wonen zou je vast de kleur van het tafelkleed niet meer zien. En de bovenkant van de kasten. En misschien zelfs een deel van de zetel niet (en dan een dekentje over gooien als er onverwacht iemand langs komt).
(Ik overdrijf natuurlijk. Een beetje.)

Daarin doen we heel erg ons best om rekening te houden met elkaar. Wat in vlagen en perioden soms goed lukt en soms minder.
Maar we houden elkaar op dat gebied dus in evenwicht met een huis waarin geleefd wordt. Niet supernetjes maar ook niet superrommelig.

Als we onze ergernisjes op die manier in balans kunnen houden, goed, toch?