Nieuw avontuur

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Toen ik de laatste keer van de neuroloog kwam, je weet wel, toen ik het nieuws kreeg dat ze uit de MRI afleidden dat het misschíen zou kunnen dat ik zou verslechteren, had ik iets nodig om me op te peppen. Een doel om naar uit te kijken. Iets om mijn lichaam te overtuigen dat het gezond is en dat het reden heeft om gezond te blijven.

Ik voelde me namelijk goed, maar zoals dat gaat als iemand je (onbedoeld, daar ben ik van overtuigd) bang maakt of ergens heel diep van binnen doet twijfelen kan dat er net voor zorgen dat het ook zo verloopt.

Ik wou er dus liever niet te veel aan denken. Ook niet omgekeerd, met ik-moet-bewijzen-dat-het-goed-gaat-met-me-en-er-alles-voor-doen-om-dat-zo-te-houden-momenten, want zo geef je het natuurlijk ook ongewenste aandacht. (Wat nog steeds soms niet zo goed lukt, wat dacht je, ik ben ook maar een mens.)

Ik stelde mezelf enkele vragen: Wat motiveert me? Wat wil ik nog bereiken? Waar word ik gelukkig van? Hoe kan ik van betekenis zijn? Voor wie, naast mijn gezin en andere dierbaren? Wat is mijn manier om iets bij te dragen aan anderen? Wat is mijn volgende stap?

Bovendien kwamen er dan toevallig net enkele dagen telkens maar weer tekstjes op mijn weg over uit je comfort zone komen, groeien, je grenzen verleggen, dienstbaar zijn, dus ja…

Ik besliste dat ik toch eindelijk workshops relaxatietechnieken wou geven. Als het merendeel van de mensen dan toch onder stress staat, wil ik hen graag leren wat ze kunnen doen om de gevolgen daarvan toch iets lichter te maken. Want de wereld zou er een pak mooier uitzien zonder stress. Als ik zo mijn klein steentje zou kunnen bijdragen…

Mijne voeler zei direct: Jà! Doe maar! Je bent er aan toe!

Mijne denker zei direct daarna: Néééééé! Gaat dat wel lukken???? Da’s wél voor mensen spreken, hé!

Mijn innerlijk kind bang aan het wenen van ik kan da nie…

Tuurlijk stak er weer een beetje twijfel de kop op.

Ik ging het wel doen, hoor, heus wel, maar nu nog even niet, want eerst kwamen er nog examens, wat altijd een energierover is, en dan vakantie, idem, en dan had ik eerst even nog wat tijd nodig voor mezelf om te recupereren.

Wéér uitstelgedrag? Hoezo?

Verwijs je soms naar het feit dat ik eigenlijk al eens een uurtje relaxatie heb mogen geven tijdens de yogadag van een collega?

Oké, oké, dat was eigenlijk al min of meer uit mijn gedachten verdwenen, zo lang geleden.

Maar toen stond die collega wel letterlijk en figuurlijk naast me, hé, dus dat voelde veilig.

En ja, het hàd een duwtje kunnen geven, maar dat was nog net in de laatste week vóór alles voor kweeniehoelang dicht moest wegens C en tegen dat er dan weer dingen mochten…

En àls ik het zou doen, dan wou ik wel eerst een zaaltje vinden dat goed voelde voor me.

En, en, en,…

Oké, oké, uitstelgedrag.

Maar gedaan daarmee.

Mijne voeler liet zich niet doen. De goesting groeide.

Ik pakte mijn innerlijk kind op schoot en legde uit dat het oké is om een beetje bang te zijn omdat ze dan onbewust denkt aan vroegere situaties, dat perfectie niet nodig is, dat je uit fouten kunt leren, dat je met te doen ervaring opdoet en zelfvertrouwen kweekt. Dat ze mag zeggen: ik kàn het en ik ga het dóen ook!

Dus heb ik nu data vastgelegd om het zaaltje, dat intussen gebouwd werd daar waar ik mijn praktijkruimte huur en dat trouwens zó zalig aangenaam en vertrouwd en rustgevend aanvoelt, voor enkele workshops te mogen gebruiken.

Vreemd. Ik dacht dat dat “no way back”-gevoel me extra zenuwachtig zou maken, maar het is omgekeerd. Er viel een rust over me. Zo van, da’s geregeld, ’t is beslist, op naar de volgende stap.

En ja, het is eng. Ik ga moeten babbelen voor een groep. In mijn eentje. Maar ik heb honderd procent vertrouwen in mijn oefeningen en technieken, dus dat loopt wel los. Ik ga hulp vragen aan hierboven/mijn engelen/mijn gidsen, hoe je het ook wil noemen. En affirmeren en visualiseren. En doen alsof ik tegen goeie vrienden en familie bezig ben, lekker spontaan. En veel oefenen.

En voordien enkele relaxatietechnieken doen… 😉😂

Komt goed. Ik kijk er naar uit.