Nog eentje over etiketten

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

(Ik heb al vaker over etiketten geschreven, I know, maar mijn zoon had zo’n prachtige reactie…)

Toen ik voor het eerst over hoogsensitiviteit hoorde en las, wat een feest van (h)erkenning was dat! Waw, er was een term voor waar ik “last” van had, er bestonden boeken over en daar stond zelfs in dat vijftien tot twintig procent van de mensen in min of meerdere mate hoogsensitief zijn. Ik was en ben eigenlijk niet zo voor etiketten, maar ik was toch heel blij dat ik een uitleg gevonden had. (En intussen vind ik die gevoeligheid een pluspunt, hoor!)

Introvert zijn, idem. Heel de wereld leek altijd met iedereen te willen samen komen en socializen en in groep zijn en netwerken en over koetjes en kalfjes praten en ik voelde me echt zó’n rare, want daar had ik geen behoefte aan, althans niet altijd. Soms, gedoseerd, en niet met iedereen of met iedereen tegelijk.
Intussen weet ik dat er heel veel extraverte mensen bestaan, waarvan hun batterij oplaadt door onder de mensen te komen, en introverte mensen, waarvan hun batterij oplaadt in rust en stilte.
Dat eindelijk weten zorgde ervoor dat ik veel bewuster omging met “buitenkom”-momenten, die me óók deugd doen, hoor, ik heb óók nood aan sociaal contact, maar dan wel in een voor mij goed evenwicht met “binnen”-momenten.

Ik heb al jaren geleden enkele autistische trekjes opgemerkt bij mezelf, ik noemde mezelf in mijn jonge jaren in sommige situaties al lachend soms “sociaal onaangepast”, maar je leert daar aan werken en mee om gaan, en bovendien: heeft niet iedereen wel ergens zo’n trekje?

Da’s iets raars met etiketten, of misschien ligt het aan mij, maar je kunt die blíjven verzamelen, niet?
Toen ik Het Verstrooide Brein van Gabor Maté las, herkende ik verschillende trekjes van ADD. Ik heb dat dus ook, in bepaalde mate!

En als ik weer eens hele gesprekken met mezelf voer, of van de ene seconde op de andere verander van gemoed, dan zeg ik wel eens om te lachen (al weet ik uiteraard dat dat echt niets is om mee te lachen en dat dat iets heel anders is) dat ik schizofrene trekjes heb.

Deze week kwam het onderwerp hoe mensen etiketten plakken op zichzelf en op anderen terloops ter sprake met Zoonlief, en ik gaf enkele voorbeelden. “Ik ben gewoon…”

En hij onderbrak mij: “Iedereen is gewoon “mens”, mama.”

Vond ik zó mooi.
Want is niet iedereen de samenvatting van al zijn verschillende trekjes?
Ik ben gewoon mens.