Nog ééntje over loslaten

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

(Even waarschuwen, kan best zijn dat je me na deze blog… iets vindt, ik zoek het juiste woord… Vulgair? Ordinair? Marginaal? Niet verfijnd of gesofisticeerd?) (Dat laatste was ik sowieso al niet, hoor. 😄)

Ik hou nogal aan mijn manier van eten. Zo voel ik me fysiek het best.
Als ik bij iemand anders eet, dan pas ik me uiteraard aan (en geniet er dan ook bewust van!).

Zoals op Kerstavond. Het was de ganse avond allerlei verschillende hapjes. Mmm, jammie!
De gastvrouw had duidelijk haar inkopen gedaan met mij, de vegetariër, in gedachten. Er stonden allerlei vleeswaren op tafel, maar ook groentechips, gefrituurd zeewier,…
Toen er witloof met garnaaltjes op tafel kwam, had ze ook witloof met groentjes in een lekker sausje voorzien.

Tot zover allemaal dingen die ik zelf ook wel eens zou kopen of klaarmaken.

Thuis hou ik me meestal aan de voedingscombinatie-regel van óf zetmeel-koolhydraten óf eiwitten bij de maaltijd. Komt mijn spijsvertering echt ten goede als ik die beide niet samen eet.
Brood eet ik sowieso zelden, en àls ik het eet is het met veel groenten, zo verteert het beter.
Dus kaasplank met stokbrood ben ik niet gewoon van eten, maar het was enorm lekker, ik liet het me smaken.

Thuis zijn mijn vleesvervangers noten, pitten en zaden, eieren, linzen,… Ik koop zelden vegetarisch “vlees”. (Ik eet liever écht eten dan fabriekgemaakt.) (Tenzij er last minute beslist wordt dat ze hamburgers willen eten en ik geen tijd heb om zelf veggie burgers te maken, dan koop ik die toch wel eens.)
Toen er verschillende hapjes kwamen met telkens een alternatief voor mij, dacht ik: vegetarische kip, worst, balletjes, dat hoeft voor mij eigenlijk allemaal niet, gewoon het vlees of de vis eruit laten is meer dan goed genoeg voor mij, of zelfs gewoon al die kommetjes met groentechips en zo, ben ik allang blij mee, maar ik apprecieerde haar attentheid en de moeite die ze erin gestoken had heel erg, en ik liet het me smaken.

Euh… wel met kleine gevolgen voor mijn spijsvertering…
Laat op de avond voelde ik iets in mijn darmen.
Ik ben een dame, ik laat normaal geen windjes (tenzij op toilet natuurlijk), maar deze keer kwam het sneller dan het licht. Plots een knaller van formaat!

Heel even dacht ik nog van niks te gebaren (ja, een stoel kan bij het verzitten altijd eens kraken, hé 😇😂), maar een seconde later begonnen mijn tafelgenoten te lachen, en ik dan ook uiteraard, ik kon zelfs bijna niet stoppen met lachen.
(Wat is dat toch met die ene lichaamsfunctie die zo op de lachspieren werkt?)

Nu, dat was niet het soort loslaten waar ik het in de titel over had.
Normaal zou ik beschaamd geweest zijn, zo in gezelschap iets laten vliegen en zo luid dan nog, mijn wangen rood, of er in elk geval de rest van de avond aan denken. Ik weet niet hoe het kwam, maar deze keer dus niet. Zou ik dan echt beter worden in loslaten?

Wat gebeurt, gebeurt, en dan, laat het gaan, lach er eens hartelijk mee…

En jij, kan jij goed de dingen loslaten?

(En for the record wil ik dit nog genoteerd hebben: mijn scheetjes ruiken naar bloemetjes, hoor. 😁)