Onderweg naar een vegetariër zijn

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik ga een beetje in herhaling vallen, hoor, dus als je liever niet nog eens leest over hoe ik op weg ben naar het vegetariërschap, sla maar over, no hard feelings.

We hadden deze week echt zin om nog eens Chinees te eten. Dat was al van ver voor het virus geleden. Maar we hadden geen zin in gedoe. Dus hebben we voor het eerst meeneem-Chinees besteld. Handig, hoor. Telefoontje, vertrekken en tegen dat je aankomt staat het klaar.

Het was voor het eerst dat ik echt besefte hoe beperkt je keuze is als je vegetarisch wil eten. Ik keek online naar de menukaart en kon kiezen tussen vegetarische bami, vegetarische nasi of vegetarische chop choy. Vind ik allemaal heel lekker, hoor, mij hoor je niet klagen, alleen…

De weinige keren dat wij naar een Chinees restaurant gingen namen we normaal altijd een menu of een rijsttafel. Toen mijn oog daarop viel zag ik dat dat allemaal met vlees is… Gedaan met gezellig uitgebreid gaan Chinezen… Geen Babi pangang en Peking eend meer voor mij…

Ach ja, er zullen wel gezellige en lekkere alternatieven in de buurt zijn, zeker? Ik moet ze alleen nog ontdekken.

Tweede stukje van mijn verhaal vandaag:Het toeval wil dat we de volgende dag iets op TV zagen over hoeveel vlees er wereldwijd en in verschillende landen gegeten wordt.
Natuurlijk toonden ze alles, ook het slachten. Onder andere toonden ze een koe die neergelegd werd, met verschillende mannen die een knie erop zetten om haar in bedwang te houden en een mes in de keel staken. Het bloed gutste eruit, ze begon bang te loeien, en ik, ik leefde mee en begon te huilen…

Huilen is al lang een uitlaatklep voor mijn emoties, maar er komt mettertijd alsmaar meer uit, heb ik de indruk. Hoe ouder ik word, hoe gevoeliger.
Ik kan al jaren niet goed meer tegen actiefilms of misdaadseries, met al dat moorden en geweld, en nu dus ook niet meer tegen het doden van dieren, het voelde voor mij hetzelfde als een mens neersteken.
Terwijl ik nog geen half jaar geleden af en toe wel eens smakelijk van een biefstuk smulde. Vreemd hoe snel dat kan veranderen…

Waarschijnlijk daardoor dat ik er niets op tegen heb als mijn tafelgenoten wel vlees eten. Ik vond het lang zelf maar normaal en vanzelfsprekend.

Bovendien zou het hypocriet zijn van mezelf: toen we bij mijn schoonouders een broodmaaltijd aten heb ik met veel smaak krabsla gegeten, op een barbecue bij vrienden heb ik met veel smaak een zalmpapillot gegeten die ze speciaal voor mij gemaakt hadden toen ze hoorden dat ik geen vlees meer at, en ik heb onlangs met veel smaak sushi gegeten omdat ik er zin in had en het niet kon laten…
Terwijl vissen toch ook dieren zijn?

Tja, elke weg gaat stap voor stap, hé. (Tenzij ze plots teleportatie uitvinden.)
Wie weet waar ik over nog een half jaar sta…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.