Oplaadtijd

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

We hadden met enkelen afgesproken: wie op de eerste schooldag zin en tijd heeft in een babbel komt op dat tijdstip naar die plaats. Had ik zin in!

Het was midden in de voormiddag, dus nadat de kids naar school vertrokken waren, had ik tijd om eerst nog enkele kleine boodschappen te doen.

Je zult nooit anders zien: ik kwam op verschillende plaatsen mensen tegen, ook een paar die ik al heeeejl lang niet meer gezien had, dus bleef ik overal even hangen om bij te kletsen. Leuk!

Daardoor was ik dan wel te laat op de ontmoetingsplek en waren de anderen al door. Jammer, maar ’t moe zijn da’t zo moest zijn.
Ik had ook veel deugd gehad van die onverwachte ontmoetingen, dus…

Nu had ik nog meer dan een uur voor ik er voor de kinderen moest zijn.
Wat voor nuttigs zou ik intussen nog doen?

En wat is nuttig? Bezig zijn? Werken? Huishouden, klusjes?
Of mezelf toestaan even “niets” te doen?
Hoewel veel mensen niets doen nutteloos vinden óf er zich schuldig over voelen, wordt volgens mij onderschat hoe héél erg nuttig dat net wél is.
Effe ontladen. Of opladen. De boog kan niet altijd gespannen staan en zo, hé.

Dus besliste ik dat ik me heel nuttig bezig zou houden met een boek op een bankje in het nabije park.
(Waar ik dat boek vandaan haalde? Ha, uit mijn handtas natuurlijk! Heeft niet iedereen dat bij zich dan?)
Tenslotte heb ik een paar drukke weken achter de rug, ik vond het heel erg geoorloofd en zelfs nodig even gas terug te nemen en even honderd procent me-time in te lassen.

Aangekomen op dat bankje in het park lukte het me maar niet me op mijn gemak te voelen. Ik voelde me… kweenie… gevangen of bekneld of zo. Plots zag ik voor mijn geestesoog dat ik mijn schoenen uitdeed. Dus deed ik dat. Op slag overviel me een gevoel van vrijheid en ruimte.

En ook iets uit mijn tienertijd. Toen zat/lag/hing ik geregeld in de zetel te lezen. Zodra ik daar met kousevoeten aan het lezen was overviel die drang me terug. Even met knieën opgetrokken en voeten op de bank, dan één, dan de andere, dan even in kleermakerszit, dan met één voet opgetrokken tegen de binnenkant van mijn dij, dan de andere, dan even scheef hangend,…
De enige houding van toen die niet spontaan naar bovenkwam was die waarbij ik met mijn rug op het zitgedeelte lag, benen over de rugleuning en hoofd naar beneden bungelend. (Omdat het bankje daar te hard voor was natuurlijk, anders, direct!😉😂)

Ik voelde me enerzijds alsof ik niet deed “zoals het hoorde”, want wie doet nu zijn schoenen uit in het openbaar en wie zit nu anders op een bank dan mooi stil en rechtop, maar anderzijds, en dat klinkt nu waarschijnlijk heel erg raar, maar na dat uurtje “flexibel” lezen voelde ik me echt weer helemaal opgeladen en opgepept en vrij en mezelf!

Eigenlijk zou iedereen dat toch moeten doen, hé, af en toe eens ongegeneerd niets doen? Of in elk geval opladen/ontladen, ieder op zijn eigen manier…
Desnoods daar tijd voor reserveren, als het enigszins kan.

En dan voel je je terug meer opgewassen tegen wat je nog te wachten staat…
Want je weet wat John Lennon zei: Life is what happens while you’re busy making other plans.

Profiteer er dus maar van wanneer je maar kunt!