Opladen, actie, rust

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Soms voel ik me echt schuldig als ik een hele voormiddag met een vriendin spendeer. Tegenover mijn man, want ondertussen is hij wel hard aan het werken.

Maar als ik dan ’s namiddags dubbel zoveel werk kan verzetten als anders op een hele dag omdat mijn batterijtjes zodanig terug opgeladen zijn, ebt dat gevoel redelijk snel weer weg.

En als ik de volgende dag door omstandigheden meer rust nodig heb, ben ik des te blijer dat ik die opladen-actie-dag gehad heb.

Ik denk dat ik stilletjesaan terug aan het puberen ben. Of zo. In allerlei opzichten. Ook lichamelijk.
(Misschien willen mannen nu stoppen met lezen…😇😁)

Vele jaren heb ik er maar weinig of geen last meer van gehad, maar de laatste keren was het weer zoals in de beginjaren: echt lastige maandstonden, met vooral de eerste dag hevige buikpijn, hoofdpijn, vermoeidheid, laat-me-met-rustitis,…

Nu heb ik het geluk dat ik telkens niets op de agenda had staan (of dat iemand toevallig plannen afzegde), zodat ik die dag (die bij mij helaas niet van ver voordien te voorspellen is) lief kan zijn voor mezelf.

Veel rusten, lezen, luieren, weinig werken,…

Ik realiseerde me dat helaas niet iedereen dat kan doen. De meesten moeten naar hun werk of naar school…

Nu het terug zo heftig voelt bij mij bedacht ik me plots dat daar eigenlijk maar heel weinig rekening mee gehouden wordt in onze maatschappij.
(Niet flauw doen, hé.)

En niet alleen voor vrouwendinges…

Dat zou veel meer moeten toegepast worden. Opladen, actie, rust.

We zouden ons met zijn allen veel beter voelen, denk ik…