Oudejaarsavond(dag), andere stijl

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Wij hebben de laatste dag van het jaar eens op een heel andere manier gevierd. En minstens even leuk!

Onze vrienden hadden voorgesteld dat we rond de middag zouden afspreken en een oudejaarswandeling zouden doen. Die vrienden waarmee we vaak lange wandelingen doen. Logisch dus dat we buiten afspraken. Zij hadden een leuk idee: wij brachten iets te eten mee voor vóór de wandeling, zij voor erna.

Eerst een bankje aan het begin van het parcours ingepalmd en mooi gedekt om gezellig te aperitieven met allerlei hapjes en bubbels, Kidibul voor de kinderen en alcoholvrije schuimwijn voor de volwassenen. (Ha ja, zie dat we anders zouden verdwalen!)
Voorbijgangers wensten ons met een glimlach welgemeend santé en smakelijk.

Even opruimen als we genoeg gegeten hadden en we konden aan de wandeling beginnen.

Of nee, wacht…
Vóór de wandeling was er een klein speelpleintje waar natuurlijk maar één kind naartoe rende en dat was ik. Er was namelijk zo’n stuk met balken en die doe ik altijd graag. Jamaar, ’t is niet voor mij, hoor, ’t is om mijn evenwicht te testen! 😁

En weet je wat ik daar ook getest heb? Mijn gave om de tijd te vertragen! Op een bepaald moment liep er zo’n balk schuin naar beneden en toen ik er op het einde af stapte om op de daaropvolgende lagergelegen balk te stappen gebeurde het. Zodra mijn ene voet neerkwam besefte ik in een flits: glad van de regen van vanochtend – ik ga uitglijden en vallen. En toen gebeurde het: mijn voet schoof in slow motion vooruit, ik dacht: ik moet oppassen hoe ik land want ik zou hier lelijk kunnen neerkomen met die balken, had tijdens het vallen tijd genoeg om te beslissen hoe ik me zou draaien om me zo min mogelijk pijn te doen en landde traag en zacht alsof er een kussen lag om me op te vangen. (Óf het gebeurde helemaal anders dan ik het ervaren heb en ik heb te veel fantasie waardoor het alleen maar léék alsof ik de tijd onder controle had, dat zóu eventueel ook kunnen. 🤷‍♀️😄)
Ik bleef een paar seconden liggen om te bekomen, en daarna nog even omdat ik niet recht geraakte van het lachen.

Maar goed, de wandeling. Ik vond hem leuk. De grote eerste helft of zo was onverhard, dus je raadt het al, met de voorbije regen (wat hadden we tijdens het picknicken en wandelen trouwens geluk met het weer!), het was nogal… drassig, zal ik maar zeggen. We moesten enkeldiep door de modder waden om vooruit te geraken (Ik overdrijf maar een klein beetje, op veel stukken was het echt zo en we moesten zoeken naar de beste plekjes om onze voeten neer te zetten.), maar dat maakt het net leuk (vind ik). Wat onthou je best? De dingen waarbij je moest opletten en/of die eens anders dan anders waren, toch? “Weet je nog, die keer dat we een heel gewone wandeling maakten, hetzelfde zoals altijd, toen er niet echt iets gebeurd was?”, dat zegt toch niemand?

Ik heb mezelf tijdens die wandeling ook nog maar eens bewezen dat ik een heel specifieke radar heb. Die scant op hetgeen hij geprogrammeerd wordt te zien en de rest ziet hij niet.
Ik keek op een bepaald moment om om te zien of Dochterlief niet te ver achterkwam en registreerde daarbij halvelings dat er nog twee andere wandelaars achter haar liepen, maar meer ook niet. Ik draaide me om om weer vooruit te kijken en zag mijn man heel enthousiast zwaaien. Ik draaide me weer om, zonder mijne scanner aan te leggen, en het waren toch wel mensen die we kenden, zeker! Wat voelde ik me daar ambetant bij, ik had naar hen gekeken zonder hen te zien, da’s toch ook wel iets waar ik aan moet werken, hoor. (Ik zou ter verdediging kunnen zeggen dat het te overprikkelend werkt om àlles te registreren waar ik naar kijk, maar twee mensen echt aankijken moet nu toch wel lukken, zeker?) Uiteraard even gestopt om goeiedag te zeggen…

Het was een leuke, mooie wandeling, onderweg gebabbeld en gelachen en genoten van de natuur.

Toen we terug bij het beginpunt kwamen was ons tafeltje nog vrij, daar mochten we smullen van de desserts die onze vrienden hadden meegebracht. Ze hadden zelfs warme melk mee en van die chocoladedruppels om witte of bruine chocomelk mee te maken. Heerlijk!

Ik vond het helemaal niet erg dat we op oudejaarsavond al redelijk vroeg in de avond terug thuis waren, ik had genoten van deze manier van oudejaars”avond” vieren met ons gezin en onze vrienden.
En de laatste uren van de dag gezellig en rustig thuis in de zetel doorbrengen vond ik eigenlijk ook niet mis. Het vuurwerk om middernacht, daar was ik me amper bewust van: ik lag al in bed. Tja, de overgang naar de eerste dag van een nieuw jaar is eigenlijk toch ook maar naar een dag zoals een ander… (denk ik dan maar…)

Of zou dit nieuwe jaar er wel eens een heel ander dan andere jaren kunnen worden?