Over balans en zo

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Vorige week ben ik nog eens naar mijn energetisch therapeute geweest. Was al heel lang geleden, want ondanks bepaalde dingen voelde ik me eigenlijk echt wel gelukkig. Nu had ik het gevoel dat het weer eens nodig was.

Het eerste beeld waar ik haar over vertelde (vind ik zo leuk bij haar, ik mag altijd in “beelden” praten en zij snapt/voelt meteen wat ik bedoel) was alsof ik me midden in een meer bevond en dat ik voelde dat er aan mijn voeten getrokken werd. Niet dat ik ging verdrinken, maar gewoon, dat ik tegengehouden werd.

En eigenlijk is dat ook echt een gevoel waar ik mee zat (of zit), vooruit willen maar het gevoel hebben ter plaatse te blijven trappelen. Wie of wat houdt mij dan tegen? Omstandigheden? Ikzelf? Iets karmisch dat opgeruimd wil worden?

Daarna praatten we over verschillende dingen, terwijl ze ook energetisch lichaamswerk deed.

En zoals (naar mijn mening) goeie therapeuten dat doen, zei ze niet te veel voor, maar stelde ze gerichte vragen om mij zelf tot inzichten te laten komen.

Over mijn moederschap bijvoorbeeld. Dat ik best wel goed bezig ben, ook al twijfel ik soms wel eens aan mezelf. Dat ik toch ook nog meer in vertrouwen mag loslaten (daarmee dat ik eerder over dat curling-ouderschap schreef).
(En ook dat ik mijn “altijd willen helpen” in het algemeen nog meer mag loslaten, by the way.)

Er kwam frustratie naar boven, waarvan ik niet eens besefte dat ik die had, over het feit dat het professioneel traag gaat.
Maar hé, het universum geeft je wat je toekomt op het moment dat je daaraan toe bent, daar geloof ik rotsvast in.
(Die spreuk, geduld is een schone deugd, is nooit één van mijn beste geweest.🤷‍♀️😄)

Ik vertelde ook over tal van dingen waarbij ik de laatste weken, maanden soms enorm heen en weer slinger.
“Ik ben blijkbaar gewoon niet in balans!”
Voilà. ’t Was eruit.

Hoezo kan ik vooruit als ik me niet in evenwicht voel?

(Dat filmpje van die dronkaard die de straat wou oversteken maar van zatte loempigheid en gebrek aan coördinatie ongewild gewoon een cirkel maakte en terug bij zijn auto terechtkwam comes to mind.)

Ik moet, denk ik, dus eerst zorgen dat ik terug in harmonie ben. In het midden aankomen, als je begrijpt wat ik bedoel.

En één van de eerste (en eigenlijk voornaamste, nu ik er bij stilsta) heen-en-weer-slingeren-tussen-extremen die ik graag veranderd zie is het “vechten tegen” tegenover “laissez faire, in liefdevol vertrouwen dat alles goed komt” met betrekking tot wat nu overal gaande is. Alsof verschillende ikken met elkaar discussiëren wat nu de beste aanpak is.

De ene keer filmpjes luisteren (of artikels lezen) met wetenschappelijke argumenten (zoals bijvoorbeeld die van tegenwind.tv), zodat ik dingen kan uitleggen of mezelf (en anderen) verdedigen indien nodig, de andere keer filmpjes luisteren (of teksten lezen) over licht en liefdevol vertrouwen (zoals daar oa zijn die van Christina von Dreien, Tijn Touber, Liesbeth Becu,…) om een soort bevestiging te krijgen dat wat voor mij nog meer een natuurlijke manier van reageren is, namelijk gewoon “zijn”, zijn wie ik ben, uitstralen wat in me leeft, positiviteit de wereld insturen, (ook) goed is.

Die heen en weer slingerende pendule mag stilletjesaan rustig in het midden terecht komen, hoor.

Of ja…
Da’s weer denken in dualiteit, zeker?

Je hebt misschien al wel ergens gelezen dat we van 3D naar 5D aan het gaan zouden zijn?
Van dualiteit (zwart-wit, goed-slecht,…) naar eenheid en heelheid.
Is het daarom dat ik me de laatste tijd soms even een ongeleid projectiel voel en andere keren compleet en in harmonie en waar ik moet zijn?

Makkelijk vind ik het alleszins niet.
Maar er hangt in elk geval íets in de lucht. Ik voel het tot diep vanbinnen.
Voel jij het ook?