Over curling-ouderschap en wortels en vleugels

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Er zitten weer enkele blogs klaar in mijn hoofd, elkaar te verdringen om eruit te mogen. Vlug ééntje bevrijden…

Een hele tijd geleden was er eens een stukje op TV over verschillende oudertypes.

Achteraf vroeg ik aan Zoonlief, die naast me zat, welk type ik volgens hem was. (Je kunt er maar uit leren, hé.)

Zonder aarzelen antwoordde hij toen “een curling-ouder”.

(Ken je die sport, curling? Waarbij ze een zware, ronde steen over een ijsbaan doen glijden, en dan lopen er twee mee om met hun borstels alle mogelijke obstakels weg te vegen, zodat de steen een zo glad mogelijk parcours heeft en op die manier zo ver mogelijk geraakt?)

Met zijn gekende neutrale tis-niet-om-je-te-kwetsen-hoor-gewoon-een-mededeling-stem voegde hij er nog aan toe dat hij wel wist dat dat is omdat ik hen graag zie en voor hen wilde zorgen, maar dat dat soms wel eens vervelend is.

Ik besefte dat eigenlijk al vóór hij dat zei. Ik probeerde er al op te letten dat ik hen zelf hun fouten liet maken, dat ik hen niet onder een glazen stolpje bewaarde. Nog niet goed genoeg blijkbaar. Ik wil hen een zo aangenaam, makkelijk, gelukkig leven mogelijk geven. Maar objectief gezien is het natuurlijk niet altijd “in their best interest” dat ik hen eens niet tegen de muur laat aanlopen. (Allee, figuurlijk toch.) Hoe kunnen ze dan leren? Hoe kunnen ze dan groeien? Dus deed ik nog harder mijn best om niet elk obstakeltje in hun leven te willen opruimen voor hen, om niet àlles te willen oplossen voor hen. En vaak lukt dat best wel goed.

Maar soms ook niet. Dan is het sterker dan mezelf. Dan betrap ik mezelf erop dat ik het weer doe. Uit liefde, hoor! Uiteraard! En dan vraag ik mezelf af of ik wel goed bezig ben, als moeder.

Doet me denken aan iets wat ik eens las: een kind heeft wortels én vleugels nodig.
Ik denk dat het stuk van die wortels wel in orde is. Een stevige basis.
Dan nog die vleugels. Ze moeten soms (of almaar meer) losgelaten worden, kunnen uitvliegen, de wereld en zichzelf ontdekken,…
Lukt dat wel, met hoe ik hen opvoed/opgevoed heb, vraag ik me dan soms af…

Eigenlijk wel, als ik erover nadenk. Die doen/zeggen/vragen/denken/zoeken/zijn dingen die ik op die leeftijd nog niet eens durfde of zelfs maar kon bedenken!!!
En soms geven we een zacht bemoedigend duwtje waar we dat nodig achten, wetend dat die veilige thuisbasis er altijd zal blijven.
Hoe gaat dat eigenlijk met vogeltjes?

In elk geval, ik denk dat élke ouder naar beste vermogen opvoedt, meenemend wat ze zelf allemaal meegemaakt hebben in hun leven, doorgevend wat ze denken of voelen dat belangrijk is. En af en toe even bij stilstaan en bijsturen.

Dat laatste is iets wat ik vroeger misbegrepen had: ouderschap = bijsturen. Ik dacht altijd dat dat betekende je kinderen bijsturen. Begeleiden.
Maar ik denk dat het (ook) betekent: af en toe jezelf en je manier van opvoeden bijsturen. Onze kinderen veranderen, en wijzelf ook.

Ik ben trots op onze kinderen. Volgens mij zijn ze goed op weg om fijne volwassenen te zijn.

Zo slecht zal ik het dus ook wel niet gedaan hebben, als af-en-toe-curling-ouder. Die kunnen namelijk blijkbaar ook sterke wortels en vleugels bieden.