“Over De Oceaan”-gedachten

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik denk al een tijdje: ik zou eens iets moeten doen waarover ik totaal geen controle heb. Nogal een control freak zijnde. Ik weet graag waar ik aan toe ben, wat ik hoe waar wanneer moet (of mag) doen. Ik zou er vast deugd van hebben eens iets te doen waarbij ik de omstandigheden niet zelf in de hand heb.
(Klinkt me eigenlijk nogal angstaanjagend in de oren, maar kom.)

Waarschijnlijk daardoor dat ik aangetrokken was tot het programma Over De Oceaan, waarin enkele BV’s samen met twee ervaren mannen de oceaan over zeilen. Je kunt bijna niet méér overgeleverd zijn aan de omstandigheden. De natuur had het voor het zeggen.

Het heeft me niet gestimuleerd om te gaan zeilen, hoor, integendeel. Ik zou de helft van de tijd in mijn broek s****ten, denk ik. En ik kan er niet aan doen, ik voel me telkens bijna de hele aflevering claustrofobisch als ik me in hun plaats stel.
Ik weet dat dit niet juist is, claustrofobie is angst voor kleine ruimtes, maar toch, ik zou me opgesloten en benauwd voelen met zover het oog reikt alleen maar water rond me, je kan geen kant uit op de oceaan.

Nu, naast dat bang gevoel en toch ook wel wat bewondering voor de deelnemers is me nog iets bijgebleven: hoe ze na een tijd tegen de dingen aankeken.

Imke die zei dat het voor haar nog wel wat langer mocht duren, ze vond het wel aangenaam dat tijd en geld daar geen waarde hadden.

Jani die tot de constatatie kwam dat hoe dichter je bij de natuur leeft, hoe dichter je ook tot jezelf komt.

Het doet je eens nadenken over hoe we leven. Hoe ver staan we van onszelf? En van onszelf als deeltje van de natuur? Hoever zijn we afgedreven? Hoezeer draait onze maatschappij rond tijd en geld?

En zou er een verband zijn tussen al die vragen en mijn nood aan alles zoveel mogelijk onder controle te hebben?