Over huilen en lachen en blokkades en een stortvloed aan emoties en zo

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik heb er vele maanden geleden al op gelet dat ik steeds vaker en sneller huil als iets me raakt. Wat ik soms echt wel gênant vind. Die verdrietige, meelevende of ontroerde emoties die er ook altijd uit willen…! Tchchch…

Het viel me vandaag pas op dat ik de laatste tijd eigenlijk ook veel vaker en sneller moet lachen – soms echt schaterlachen – als ik iets plezant of grappig vind. (Wat in sommige omstandigheden ook best wel gênant kan zijn natuurlijk, maar soit.) Het plezier of de humor die in mijn buik, borstkas of zelfs gedachten als een acute vulkaanuitbarsting naar boven borrelt en er luid uit wil… Haaahahahahahahahaaa! (Of kort en krachtig: HÁ! Kan ook. 😁)

Tja, ik heb het eigenlijk al eerder gezegd (hoe dat mijne frank nog niet gevallen was… (ha ja, waarschijnlijk omdat het tegenwoordig euro’s zijn… 😊)): emoties willen er altijd uit. Leuke maar ook niet leuke. Of niet leuke maar ook leuke, afhankelijk van welke volgorde je het liefst gebruikt. En anders blijven ze toch maar in je lichaam hangen en vormen ze altijd wel ergens een blokkade.

Volgens mij ben ik die blokkades zonder dat ik er me echt altijd bewust van ben stilletjesaan en beetje bij beetje door aan mezelf te werken aan het opruimen. En wat gebeurt er als je in een rivier een blokkade (of een hele dam!) weghaalt? Een stortvloed! Een overstroming! Tot alles vanzelf weer een beetje in evenwicht komt.

Maar dus…
Ik kan het alleen maar aanraden: laat die emoties maar los voor ze zich vastzetten in je lijf! Ook als het gênant voelt…Laat maar komen!