Over kwalijke en mooie veranderingen, en omeletten

Sandra Rogiers Positivo Ofnie 1 Comment

Ik heb er deze week nog niet over verteld, ik moest het even laten bezinken.
Door die nieuwe bubbelmaatregel en al die andere dingen die nu gaande zijn varieerde mijn stemming hoofdzakelijk tussen triest, gefrustreerd en boos.
Ik liep te treuren, te mokken, te huilen, te klagen en te mopperen.

Ik heb me vanaf het begin perfect aan de regels gehouden. Ik durfde helemaal in het begin eigenlijk ook gewoon niet buiten komen, zelfs niet om te wandelen.

Toen we een kleine bubbel mochten hebben we ervoor gekozen dat niet te doen, want wie van je familie moet dat worden? Voor de één kiezen betekent automatisch niet kiezen voor de anderen.

Zelfs toen we naar vijftien per week mochten kwamen we daar bijlange niet aan. Wij zouden zelfs niet aan zestig per maand geraken, mijn man is veel te bezorgd om mij. (Onderliggende ziektes, weet je wel.)

Laat staan dat we aan tweehonderdveertig per maand zouden geraken, als we het per gezinslid bekijken, zoals ze maandagavond in het journaal zeiden. (Ik had die vijftien-per-week-regel zelfs niet eens zo begrepen dat dat per gezinslid was, jij wel?)
Onze zeven naaste familieleden en enkele goeie vrienden, verspreid in tijd, daar waren wij al heel blij mee.

De besmettingscijfers begonnen te stijgen, maar de overlijdens bleven op “slechts” twee tot drie (wat het voor degenen die iemand kwijt zijn niet minder erg maakt natuurlijk), dus begon ik hoopvol te denken dat we op weg waren naar een soort groepsimmuniteit, dat we leerden samenleven met het virus, zoals we dat ook doen in het gewone griepseizoen.

Het kwam dan ook als een mokerslag aan dat we plots weer maar vijf vaste mensen mogen zien. Hup, weer ineens geen familie meer mogen zien. Ha ja, zoals ik al zei: als ik voor mijn zus en haar gezin kies kan noch ik noch zij nog naar onze vader en zijn vriendin en omgekeerd, want wij zijn zelf al met vier en het geldt wederkerig.

Toen ik begin deze week nog een pakje wasbare maskertjes bijkocht (want ik wil dat we elke keer een vers dragen aangezien we onze eigen vuiligheid/uitgeademde afvalstoffen de volgende keer niet opnieuw willen inademen en ik niet élke dag de wasmachine aansteek, en ik wil ook het milieu een beetje sparen door geen wegwerp te kiezen) en in heel kleine, bijna onleesbare lettertjes op de achterkant zag staan dat ze geen enkele bescherming bieden aan de eigen longen of luchtwegen of tegen blablablablabla en bacteriën en virussen, dàt was de druppel. Waar zijn we dan mee bezig?

Zoals bij een kind dat onterecht gestraft werd, kwamen allerlei nukkige gedachten naar boven.

‘Als maskers (buiten dat ze niezen en hoesten tegenhouden, maar als je ziek bent blijf je toch thuis?) geen bescherming bieden, waarom moet ik ze dan op heel veel plaatsen dragen, ook al kies ik uitdrukkelijk voor kalme plaatsen of momenten?’
‘Als het zo besmettelijk is, waarom moeten ze dan met dat stokje tot helemaal achterin je neus koteren voor een teststaal?’
‘Ik zou wel eens cijfers van vorige jaren willen zien om te vergelijken.’
‘Waarom mag ik wel op restaurant gaan eten als ik wil en als ik afstand hou, maar niet naar onze naaste familie? Er zijn er sowieso toch maar enkelen daarvan waarbij ik de gewoonte had hen eens vast te pakken.’
‘Die ministers hebben het maar makkelijk beslissen, zouden ze niet beter uit solidariteit met een groot deel van de bevolking een deel van hun loon afstaan?’
‘En met al hun tegenstrijdige uitspraken…’
‘En waarom heb ik nog niet één minister of journalist horen vertellen over wat je zelf allemaal kunt doen om je weerstand te verhogen?’

Maar met zo’n gedachten schiet je geen meter op, hé…

Mijn energie en humeur zijn drastisch gedaald, met name de laatste twee dagen, zowat tegen het nulpunt. Gisteren heb ik mínstens de helft van de dag lethargisch in de zetel doorgebracht. Mijn hoofd staat op springen van het loeiharde getuut erin.
Dus, en ik spreek voor mezelf, gezonder word ik door al die maatregelen niet, hoor!

Eigenlijk zou ik moeten stoppen met naar het nieuws te kijken, dat werkt veel te veel op mijn emoties, én op mijn energie (Had ik onlangs niet iets geschreven over je trillingsfrequentie hooghouden?). Maar je moet wel, hé, anders weet je niet welke regels nu weer aangepast of toegevoegd zijn.

Wat ik wel kan is heel bewust weer veel meer bij mezelf blijven, in mijn energie blijven, in mijn vibratie blijven. Me afleiden van wat er allemaal gaande is in de wereld door me in positiviteit met mijn eigen ding en mijn gezin bezig te houden. Hier thuis merk ik toch helemaal niets van de buitenwereld? Awel dan.

Bovendien blijf ik heel sterk het gevoel hebben dat er mooie veranderingen op til zijn. Alleen blijkbaar niet zo snel als ik gehoopt had. Dat wordt nog even op de tanden bijten en hierdoor gaan.
Je kunt natuurlijk geen omelet maken zonder eerst eieren te breken.
En dan die bekendere: een rups kan geen vlinder worden zonder eerst in een benauwende cocon een evolutie door te maken.
Ik ga dus in vertrouwen verder.

PS: voor wie vreest dat ik de regels niet meer ga volgen, ken je me nu nog niet? Natuurlijk wel. Maar wat die mondmaskers betreft: ik vermijd zoveel als mogelijk plaatsen waar dat moet, of zorg ervoor dat dat beperkt is in tijd. Er schiet niet zoveel over natuurlijk.
’s Morgens thuis een omelet eten en dan gaan wandelen in een bos om rupsen en vlinders te zoeken?

Comments 1

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.