Over mijn Mount Everest overwinnen, stelten en… een dikke dankjewel!!!

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik ben al meer dan een week weer moeër. Meer rustpauzes en occasioneel zelfs dutjes nodig. Tja, als je niet goed kunt slapen ’s nachts… Maar er was tegelijk nog iets gaande: mijn koppigheid en mijn verlangen en gretigheid om die tien kilometer wandelen eindelijk te halen staken heel erg de kop op.

Ik moest en zou dat dit weekend doen. Het duurde nu al zo lang… Eerst mijn lichaam die niet meer meewou, dan de durf, dan duurde het zo lang voor ik weer een iets langere afstand kon afleggen, dan waren er andere redenen dat ik minder oefende, dan het virus waardoor provinciale domeinen sloten (want het móest in een bos zijn, de energíe die ik daarvan krijg!), dan te heet, dan regen,… Ik had er genoeg van!

Zaterdagavond vroeg ik me nog af of het de volgende dag nog zou regenen, maar Manlief zei direct ‘En dan? Dan doen we onze laarzen en regenkleren aan!’… (Ik denk dat dat eigenlijk een grapje was, maar gezegd is gezegd!)Zondagvoormiddag stuurde hij me naar “mijn kamertje”. Niet als straf natuurlijk, haha, maar om ervoor te zorgen dat ik me genoeg zou opladen met rust en stilte. Intussen maakte hij voor het eerst pizzadeeg, dan moest ik ook niet veel meer doen voor het middageten. En na de middag zag het er goed uit qua weer. Water en fruit in de rugzak en we waren weg.

Toen we ongeveer op twee derde van onze wandeling waren vroeg Zoonlief of dat nu zo belangrijk was, die tien kilometer wandelen, dat was toch maar een cijfer?Voor mij wel. Voor mij is het een heel symbolisch cijfer. Vroeger deed ik geregeld zo’n lange wandelingen, of nog ietsje langer zelfs, maar een kleine twee jaar geleden was daar absoluut geen sprake meer van. Mijn eerste wandeling als ik uit het ziekenhuis kwam was, als ik het me goed herinner, iets van een 280 meter…

Met heel veel geduld ben ik nu weer min of meer terug qua wandelen! Ik wist wel dat ik gewoon moest volhouden. Net als toen mijn handige vader heel lang geleden stelten gemaakt had voor zijn dochters. Eerst kon ik er niet eens een halve seconde op staan, maar hoe langer ik bleef volhouden en oefenen hoe verder ik daarmee kon rondlopen, eerst maar één of twee stapjes, maar uiteindelijk zo ver als ik maar wou.

Dit was toch ongeveer hetzelfde?

Maar goed, het is eindelijk gelukt! Een goeie tien kilometer gewandeld! Mijn eigen soort van Mount Everest overwonnen!
(Wat ga ik nog allemaal kunnen als ik er mijn zinnen op zet?)

Ik was bekaf toen ik thuiskwam, en dat wordt rustig aan doen vandaag, maar kon me niet schelen. Wat voelde ik me happy!

Dit geeft me eigenlijk heel wat vertrouwen voor op andere vlakken ook.
Mijn pijnlijke, herstellende ringvinger.
Mijn algemene gezondheid.
Mijn praktijk.
Die workshop.
Waar mijn levensdoel uiteindelijk ligt.
Hoe deze virus-crisis zal evolueren.
Que sera, sera, wat komt, dat komt, we zien wel, go with the flow en zo.
Alleen niet te passief. En dan komt het allemaal wel goed.

O, en ik mag niet vergeten jou te bedanken. Ik heb van de mensen die in real life een belangrijke rol spelen in mijn leven heel veel steun gekregen om te geraken tot waar ik nu ben, maar jouw bijdrage betekent ook veel voor mij.Ik ben ontzettend dankbaar dat ik voor je mag schrijven. Dat heeft me steeds geholpen om vol te houden, telkens een beetje verder te gaan, want ik wou over mijn groei kunnen vertellen.
Deze blog heeft me sterker gemaakt, mentaal, fysiek, zelfs spiritueel. Al schrijvend ben ik steeds meer in mijn kracht gaan staan.
Het feit dat jij mijn schrijfsels wou lezen was en is voor mij heel motiverend en een grote steun.
Een dikke dankjewel!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.