Over nadenken over de oorzaak van symptomen en over geplante zaadjes en zo

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Voilà, mijn eerste relaxatie-workshops zitten erop. En het was heerlijk! Nóg!

Ik had me goed voorbereid, hoor! Ik heb alle oefeningen en technieken uitgetypt en uitgeprint. Heel veel geoefend om te ervaren welke oefeningen ik in welke volgorde zou doen, tenslotte wou ik dat mijn deelnemers niet zó ontspannen waren dat ze in slaap vielen en de helft van de oefeningen misten. Ik heb een goeie balans gezocht tussen afwisselend staan, liggend, zittend.

Ik was er klaar voor!

Tot mijn verbazing was er bij de inschrijvingen minder interesse in de zaterdag-reeks dan in de woensdag-reeks, en door omstandigheden kwam er de zaterdag uiteindelijk zelfs maar één iemand.

Financieel niet interessant, integendeel, maar gevoelsmatig wel! (Ja, kijk, sorry, ik zie vaak ook de voordelen van nadelige situaties.)

En het was dan nog met een vriendin, dus ik voelde me helemaal op mijn gemak voor mijn allereerste les. Met mijn blaadjes bij de hand voelde ik me sterk.
Achteraf was ik heel content, het was goed gegaan en de oefeningen zijn goed overgekomen.

Dan kwam mijn eerste woensdag. Voor een groepje. O jee.

Het rare was: ik was niet zozeer zenuwachtig, maar eerder heel erg bewust van mijn “clumsiness” en “awkwardness” in groepssituaties. Ontvangst. Tijdens de les je oogcontact verdelen over iedereen. Kort iets vertellen tussen de oefeningen.
Maar het voelde oké. Ik had honderd procent vertrouwen in mijn oefeningen en dat was het bijzonderste.

Er deed ook een vriendin mee, en meteen na de workshop gaf ze me feedback.
Zoals het een echte vriendin betaamt zei ze recht voor de raap wat ze ervan vond. Zelf ook les gevende, zag en hoorde zij alles natuurlijk op een andere manier dan de rest van de deelnemers.

Goeie oefeningen, maar heb je die blaadjes echt nodig? Je kent alles waarschijnlijk rats van buiten en je zou veel meer vertrouwen uitstralen zonder. Het zou ook spontaner, verhalender kunnen overkomen. Bovendien zou je stem dan verder dragen, wat luider zijn voor de hele groep.
Zoiets.

Zonder blaadjes?
Maar de controle freak in mij wil het helemaal perfect doen! Ik zou eens een zinnetje of een woordje moeten vergeten! Dan is het niet meer zoals ik het heb voorbereid en wil overbrengen!
(En luider klinken? Daar heeft nog noooooit een leerkracht na een spreekbeurt iets over gezegd, hoor…😅😉)

Maar goed, ik nam het mee.
’t Is nu ook niet dat ik àlles aflas, enkel bij de oefeningen met heel veel tekst, ze hadden dan toch hun ogen dicht.

Ik begon de donderdag te oefenen. Alles helemaal zonder blaadjes.
(Want wat ben je met feedback als je er niets mee doet, hé? Ik wou zo goed mogelijk les geven, en al doende leert men.)

De vrijdagochtend ook.

En toen kwam het. Ik begon weer helemaal te draaien in mijn hoofd. Làp, dacht ik, daar komt Mister Menière weer! Sebiet mag ik morgen nog afzeggen! Vlug in bed zodat het niet nog erger wordt, hopend dat het na een dutje over was.

Niet dus.
Voorzichtig naar beneden om iets te eten en terug in bed.
Toen ik daar zo lag sprong me te binnen dat ik de vorige keer dat het opkwam besefte dat ik evenwichtsproblemen had omdat ik niet in balans was.

Dus wat was er deze keer niet in balans?
Denk, denk, denk… (Al schrijvend zie ik Poeh-beer tijdens zijn speurtochten heel hard zijn best doen om te denken. Gek dat ik nog stukken naar boven kan halen van de tekenfilms waar de kinderen naar keken toen ze nog klein waren. En liedjes! 🎵Wat maakt ons sterk? Teeeam-werk!🎶 Maar ik ben weer aan het afwijken. Oeps.)

Wat was er niet in balans?
Ah, dat ik vlot voor een groep wil staan, terwijl ik me helemaal niet zo voel!
Had ik intussen geen feedback gemaild gekregen van iemand dat ze vond dat ik rust uitstraalde tijdens de les? Dàt wil ik! Ik hou gewoon toch mijn blaadjes dichtbij.

Na mijn tweede dutje voelde ik me al veel beter, enkel nog wat hoofdpijn, maar dat passeerde ook. De volgende dag kon ik er weer tegenaan.

Nu, de tweede zaterdag.

Er was een wissel gebeurd, die eerste vriendin kon die zaterdag niet, maar wel de woensdag, en iemand anders kon die woensdag niet maar wel deze zaterdag.
Terug één iemand dus, al was het nu iemand die ik, los van die eerste les, niet kende.
En het… voelde goed…

Een korte babbel voordien deed me een beetje meer op mijn gemak voelen.
Zó op mijn gemak dat er tussen de oefeningen door soms al eens wat “plat Vlams” door kwam. In mijn dialect voelt zóveel losser en spontaner en meer ontspannen…! Meer mezelf gewoon.

Na de workshop moest ik ineens lachen met mezelf. Pas dan besefte ik dat ik mijn blaadjes bijna niet gebruikt heb! Enkel als leidraad voor de volgorde van mijn oefeningen en voor de afsluitende visualisatie.

Ik was benieuwd of ik dat weer zou kunnen de woensdag daarna, voor een groep. Ik maakte een blad met enkel de titels van de oefeningen en liet het verder los. Had ik mijn blaadjes nodig, helemaal oké, had ik ze niet nodig, zoveel te beter.

Ondertussen had ik nog een andere, heel mooie feedback toegemaild gekregen wat echt een oppepper van formaat was, ik voelde me er helemaal klaar voor.

Weer een korte babbel met de eersten die toekwamen, dat maakt zó’n verschil naar gevoel tijdens de les toe! (En oké, het ging me iets beter af dan de vorige keer omdat ik hen nu al eens gezien had, maar ik ben zeker dat ik daar ook in ga groeien. Een kind leert toch ook eerst kruipen voor het gaat lopen?)

Het ging goed! Er sloop nog meer dialect tussen, niemand die zich daaraan stoorde want ieders moedertaal, en ik vertelde tussenin meer persoonlijke ervaringen.
En weer enkel de visualisatie afgelezen, omdat ik het nu eenmaal belangrijk vind alles van het hele verhaaltje over te brengen. Deze keer wel met “mijn stem verder laten reiken” in gedachten: ik praatte niet luider, want dat doet naar mijn mening mijn rustgevende stem teniet, maar las telkens een zinnetje stilletjes in mijn hoofd, keek op naar de zaal en sprak het toen uit. Simpele tip van die tweede vriendin, maar daar had ik de eerste keer totaal niet aan gedacht…

Zo zie je maar. Soms plant iemand een zaadje dat in eerste instantie niet lijkt te kiemen, maar dan uiteindelijk toch begint te groeien!

Ik ben al aan het dromen van relaxatie-sessies geven.
Het was zó mooi om te zien hoe de deelnemers in diepe ontspanning gingen en zo jammer dat ik hen er telkens weer moest uithalen om hen nog andere technieken aan te leren…
Ik zou graag een reeks relaxatie-sessies geven (nee, niet “ik zou graag”, “ik gà!”), deze keer van slechts een uur, maar dat alles in één flow blijft. Deze keer niet om te leren, maar om lekker te ontspannen…
Moet ik nog even over nadenken welke oefeningen ik ga combineren daarvoor.

Maar goed, om deze (lange alweer) blog te eindigen wil ik je heel graag nog dit advies geven:

probeer af en toe eens iets nieuws, verleg je grenzen eens een beetje, kom eens uit je comfort zone, misschien ontdek je andere dingen dan je al kent of gewoon bent, waar je (ook) héél veel voldoening uit haalt!

En weet/besef/ontdek: je kunt meer dan je denkt! 💝