Over opgekropte emoties en een gescheurde rugzak

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Iedereen doet het vast wel eens. Emoties opkroppen, reacties en meningen inslikken, je gedacht toch maar niet zeggen, je eigen welzijn achteruit zetten omwille van de ander,… Om de lieve vrede, omdat de ander daar goed/beter/rustiger/gelukkiger op reageert, om de ander niet te kwetsen, om jezelf niet te kijk te zetten, omdat het nu even niet past, omdat het te moeilijk of een moeilijk moment is,…

Maar het blijft wel aanwezig natuurlijk. Alsof je het “even” in je rugzak stopt en dan overal met je mee sleurt. En mettertijd wordt er uiteraard nog meer in gestoken. Of gepropt, als er al behoorlijk veel in zit.

Met als gevolg, als je er nog een laatste opgekropt iets wil ingepropt krijgen, die rugzak meestal op het meest ongeschikte moment plots scheurt en alles eruit gooit.
Oeps. Vergeten dat er zoveel in zat. Vergeten dat je zoveel met je meedroeg wat er nooit uit mocht. Daar ligt het nu, open en bloot. Nooit iets mee gedaan. En nu moet het wel.

Daarom probeer ik steeds meer er meteen uit te laten wat er uit wil. Huilen, dat kan ik al lang. Maar ook boos zijn. Mijn gedacht zeggen. Uitleggen hoe ik me ergens bij voel. Wat iets met me doet. Wat ik fijn vind en wat niet, en waarom, als dat nodig is. Waar ik nood aan heb en waar ik totaal geen behoefte aan heb. En aan mezelf denken, met mezelf rekening houden.
Gewoon, communiceren eigenlijk. Hoe kan een ander weten wat er in jou omgaat als je niet in jezelf laat kijken?

Niet dat ik dit makkelijk vind, hoor, integendeel. Soms vergt het serieus wat moed en soms lukt het niet, durf ik niet, komt het er niet uit. Maar steeds vaker wel. En daar ben ik best wel trots op.
Ik heb namelijk geen zin meer om nog een zware rugzak met me mee te dragen.

(Tenzij die gevuld is met water, fruit en noten, tijdens een lange wandeling! 😁)