Over religie en of er leven na de dood is

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Tijdens een telefonische babbel een paar weken geleden kwam dat naar boven. Degene met wie ik praatte geloofde dat de mens gewoon op zichzelf staat en dat het gewoon gedaan is als je sterft. Al had ze wel begrip en respect voor mensen die gelovig zijn en ervan uitgaan dat het na de dood nog niet gedaan is. Dat dit een soort troost moest bieden.

Ik heb verschillende fasen doorlopen. Op een katholieke school is het normaal dat je leert over God en de Heilige Geest. En zoals dat gaat met kinderen: alles wat volwassenen vertellen nemen we voor waar aan.
(Of… Hebben kinderen nog voeling met waar ze vandaan komen?)

In mijn tienertijd (zoals dat gaat met tieners) begon ik veel in vraag te stellen, veel te twijfelen aan van alles. Bestond God wel echt? Met al dat leed in de wereld? Waren God en de duivel niet gewoon het goede en het slechte in de mens zelf? Was de Bijbel niet gewoon een boek dat ervoor moest zorgen dat de mensen een braaf leven leidden?

Toen ik wat ouder werd leerde ik druppelsgewijs mensen kennen met een heel andere manier van denken, voelen, leven, geloven. Ze leerden me dingen anders bekijken en aanvoelen. Ik begon meer spirituele boeken te lezen. En meer en meer voelde ik zelf ook in het dagelijks leven dat er meer moest zijn. Iets ruimer dan ons, individuele mensjes. Noem het God, Het Universum, Het Veld, een Hogere Macht,… Ik geloof erin. Niet op de manier die we op school geleerd hebben, maar toch. Er is volgens mij meer…

Dat biedt inderdaad een vorm van troost als je dit gelooft, toch voor de nabestaanden. Weten dat een overleden geliefde nog ergens bestaat, dat je elkaar ooit nog wel eens zal tegenkomen.

Voor mezelf vind ik wat ik geloof eerder een soort geruststelling. Het maakt dat ik niet bang ben voor de dood. Dan verlaat ik gewoon mijn tijdelijk omhulsel en gaat mijn ziel terug naar huis. Om (naar mijn gevoel toch) op een bepaald moment weer terug te keren in een nieuw aards lichaam om verder lessen te leren, aan/over mezelf en aan/over anderen.

Da’s wat ik geloof. Met alle respect voor mensen met een ander geloof.

(Maar da’s nog niet voor direct, hoor. Ik heb hier in dit leven nog zeker vijftig-zestig jaar werk!)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.