Over spiritual beings en computerlevels

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Weet je nog dat ik me na enige tijd lockdown afvroeg of het daardoor was dat ik me stukken beter voelde? Nu ben ik dat wel zeker.

Na één weekje schools regime kwamen enkele Menière-symptomen af en toe weer even naar boven, als ik te moe werd. Bijlange niet zo erg als twee jaar geleden, maar genoeg om er op die momenten last van te hebben.

Heel even begon ik in mijn hoofd te arme ikken. ‘Is da nu nog nie gedaan? Kan ik nog steeds niet tegen drukte? Waarom komt dat toch terug? …’

Tot er een zinnetje naar boven kwam, gebrainwashed door al die teksten van dat soort die ik de laatste maanden vaak lees:
 ‘I’m a spiritual being having a human experience.’
Geloof erin of niet, voor mij werkt het troostend. En geruststellend. En kalmerend. En motiverend.
Even afstand nemen van je lichamelijke ervaringen en beseffen dat het dat ís: een ervaring voor mijn ziel.
Gewoon ondergaan, er iets aan doen als dat kan, eruit leren, loslaten en verdergaan.

Mja. Eruit leren. Het lijkt wel dé les die ik tijdens dit leven moet leren (en moet leren consequent toepassen want als je dat niet doet komt hij telkens weer terug op je pad):

Als ik me goed voel niet denken dat ik plots een blitse sportkar ben die aan honderdvijftig per uur (of hoe snel rijden die?) op een circuit kan rondscheuren, als ik zo mijn motor kapotrijd omdat ik eigenlijk een ferme camion ben die beter gedijt aan negentig.

Aangezien ik me goed voelde vloog ik erin. De kinderen door de hectiek van het schooljaar loodsen, mijn huishouden regelen, het gezin aandacht geven én al die ideeën en projectjes die ik in mijn hoofd had uitwerken.

Ik heb nu een week rustiger aan gedaan. De eerste vier dagen na de middag een uurtje in bed gekropen. Enkel het nodigste gedaan. We hebben een heel luie zondag achter de rug.
Van mijn ideeën en projectjes heb ik enkel gewerkt aan dat uurtje dat ik eind deze maand tijdens die yogadag van mijn collega mag verzorgen (wat op zich al opladend/ontladend werkt) en geoefend op de handposities van de reiki-zelfbehandeling (wat op zich al rustgevend werkt). En ik hield me vrij voor mochten er massages geboekt worden (waar ik zelf ook altijd deugd van heb, eerlijk gezegd).

Andere ideeën voor mijn praktijk staan even on hold en mijn reiki-inwijding heb ik ook enkele weken uitgesteld. En dat voelt prima. Ik wil echt leren niet te veel ineens te willen doen. Genieten van waar ik op dit moment mee bezig ben.
Da’s tenslotte ook wat ik als therapeut wil doorgeven, hé: goed voor jezelf zorgen.

Vandaag voel ik me terug goed.

Ik hoop dat ik die levensles binnenkort onder de knie heb. Zodat ik aan mijn volgende kan beginnen.

Soms heb ik namelijk het gevoel dat ik in een computerspel zit. Als je niet goed oplet of iets (nog) niet goed kan, ga je dood in het spel. En begin je weer opnieuw met de kennis die je door het vorige spel opgedaan hebt.
Als je heel goed je best doet, goed oplet en toepast wat je de vorige keer geleerd hebt is de kans groot dat je deze keer doorgaat naar het volgende level.
Misschien ontdek ik op dat level hoe nuttig mijn camion wel is!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.