Pauzes

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik moet een beetje beschaamd iets toegeven. Gisteravond, zo rond het moment dat ik aan het avondeten ging beginnen (nochtans verse, zelfgemaakte pizza, zowat het enige avondeten waar echt níemand over klaagt bij ons thuis), begon ik nogal chagrijnig te doen tegen de kinderen. Kortaf en snauwerig. Ik voelde me moe en àlles was me plots teveel.

Pas toen het eten in de oven zat en ik even adempauze kreeg kwam ik weer wat tot mezelf. En besefte wat er gebeurd was. Ik zei sorry tegen de kinderen en legde het uit. Wat zij natuurlijk al lang doorhadden.

Ik had teveel hooi op mijn vork genomen. Samen met versoepelende maatregelen kwamen natuurlijk ook weer een hoop geregel, drukte en verplichtingen terug. Maar ik voelde me de afgelopen maanden zó goed dat ik vond dat ik nu wel al meer kon en mocht doen. Ik propte mijn dag goed vol met allerlei bezigheden. Tel daar dan nog onverwachte omstandigheden bij waar instant op gereageerd moet worden en het wordt helemààl overdreven.

Het is me overduidelijk: ook nu, nu ik me veel beter voel, is het nog steeds heel erg belangrijk dat ik geregeld oplaadmomentjes inplan. Zoals voor iedereen, zeker?
Oplaadmomentjes, onder andere door leuke dingen te doen. En òm leuke dingen te doen.
Ik zit namelijk nog steeds met die natuurwandeling van tien kilometer in mijn hoofd. Met die foto die ik hier ging posten. Dat móet en zàl ik nog doen. Tussen meer werk en afspraken door.
Wordt een makkie, als ik die pauzes tussenin maar niet vergeet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.