Pomodoro-techniek

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Al van gehoord? Pomodoro-techniek? De naam komt van zo’n kookwekkertje in de vorm van een tomaat.

De techniek dient om je beter te kunnen concentreren tijdens het studeren en gaat als volgt: je zet een timer op vijfentwintig minuten en begint te studeren. Als de timer afloopt neem je vijf minuten pauze, daarna zet je terug de timer op vijfentwintig minuten. Na vier pomodoro’s, ofte vier keer vijfentwintig minuten studeren met telkens vijf minuten pauze tussen neem je een langere pauze van een kwartier tot een halfuur.

Werkte voor geen meter bij mij, toen ik moest studeren. Tegen dat je er goed en wel in zat moest je alweer bijna stoppen. Ik studeerde beter anderhalf tot twee uur ineens.

En toch heb ik het gisteren nog eens uitgeprobeerd. Om te lezen.

Ik had de laatste tijd al wel eens een wekkertje op twintig minuten gezet als ik mezelf wou dwingen om even te lezen. In periodes van ADHD-brein wil dat namelijk niet goed lukken. Die wekker motiveerde dan wel: ’t is maar twintig minuutjes en dan mag je stoppen. Bovendien bleef ik dan om één of andere reden ook meer gefocust: niet nog vlug een was insteken, niet op mijn gsm kijken, niet bedenken wat ik voor het avondeten ga maken, niet naar de klok kijken, gewoon twintig minuten lezen, de wekker laat je wel weten wanneer je mag stoppen.

Je zou kunnen zeggen da’s niets, twintig minuten, maar ’t is wel beter dan niets, het gaf het gevoel toch íets gedaan te hebben.

Gisteren had ik éindelijk nog eens een dag waarop he-le-maal niets gepland stond. Zàlig! Nog eens niet per se iets moeten…

Zodra Manlief naar zijn werk vertrokken was trok ik naar mijn kamertje. Ik wou die pomodoro-techniek eens toepassen op een informatief boek. Maar dan aangepast, met mijn twintig minuten, dat leek me ideaal.

Bureautje leeggemaakt (moet je je niet veel bij voorstellen, hoor, een plooitafeltje dat ik makkelijk aan de kant kan zetten voor yoga of als ik mijn ventje wil masseren), boek gekozen, kladblaadje en stylo klaargelegd voor mochten er toch gedachten opkomen (wat niet gebeurde!), glas water, timer gezet en ik begon eraan.

De eerste vijf minuten-pauze deed ik een adem-oefening, de tweede wat squats en stretches, de derde verzamelde ik de was en stak de wasmachine aan (dus toch).

Werkte prima zo! Na goed anderhalf uur, toen de wekker voor de laatste keer liet weten dat ik mocht stoppen, vroeg ik me af waar dat ADHD-brein naartoe was!

Ik was geconcentreerd en voelde ook totaal niet de behoefte om te stoppen met dat boek en een ander te nemen.

Stel je voor dat je dat elke dag zou kunnen, anderhalf uur geconcentreerd lezen, afhankelijk van de dikte van je boek zou je zo elke week één à twee boeken kunnen lezen!

(Ik wou het graag ’s avonds nog eens doen, maar het was duidelijk dat ik dat beter in de ochtend/voormiddag doe, wanneer ik het meest energie heb.)

En nog iets grappigs horen? Da werkt dus niet alleen voor lezen…

Na een pauze na dat anderhalf uur lezen heb ik het ook toegepast op mijn to do-lijst tot de kinderen op waren.

Worked like a charm!

(En waar is de tijd dat het nog op mijn zenuwen werkte dat ze in de vakantie tot 11-12 uur uitsliepen? Nu heb ik zoiets van zij blij want ze kunnen hun natuurlijk puber-ritme volgen, ik blij met die extra alleen-tijd.)

Allee, ‘k ga je laten, ’t is zaterdagochtend en dus stil en er staat niets op de kalender voor mij vandaag, dus I’ve got some reading to do!