Projectie

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Je hebt de term vast al wel eens gehoord. Projectie. Iets projecteren op iemand.
Bijvoorbeeld als iets je irriteert in iemand, dat dat eigenlijk een stukje in jezélf is die je irriteert, waar je onbewust liever vanaf zou willen.

Vond ik altijd een beetje raar. Waarom zou je iets minder aangenaams van jezelf onderdrukken en het gewoon in de ander zien om je er dan op die manier aan te ergeren, het buiten jezelf zoeken?

Ik snapte het niet. Ik zag dat niet bij mezelf. Ik deed dat niet.

Tot ik zag dat ik dat wel deed.

Het durft heel soms wel eens gebeuren dat mijn man iets poepsimpels (voor hem toch) uitlegt en ik het niet snap, of dat het niet meteen wil doordringen bij mij. Dan legt hij het nog eens uit. Als ik het daarna nog niet begrijp, legt hij het nóg eens uit, maar tegen dan merk ik dat hij almaar meer geërgerd klinkt, hoe langer het duurt, hoe luider hij praat, alsof ik het dan beter ga horen, en ik kan daar niet zo goed tegen. Óf ik word dan boos (“Ja zeg, elk heeft zijn talenten en dit is er duidelijk niet één van de mijne. Er zijn ook dingen die jij niet snapt!”), óf ik voel me dom of niet goed genoeg (“Allee zeg, waarom begrijp ik dit niet, ben ik nu zo stom?”)…
Nee, dàt stukje vind ik niet leuk, ik zou liever hebben dat hij dan geduldiger blijft.

Het voordeel (of nadeel, ’t is maar hoe je het bekijkt) van de schriftjes waar ik het gisteren over had is dat ik veel meer stil sta bij wat ik doe, zeg, denk, voel.

Ik merkte onlangs dat ik het ook deed. Ik legde iets uit wat (in mijn beleving) poepsimpel is, maar hij snapte het echt niet, hoe ik ook mijn best deed, het ging er niet in. En hoe meer ik moest herhalen, hoe meer geërgerd ik klonk, hoe langer het duurde, hoe luider ik ging praten, alsof hij het dan beter zou horen.

Oeps.
Projecteren? Ja, ik doe het dus ook.
Dàt stukje van mij vind ik niet leuk, ik zou liever geduldiger blijven…

Het was eerder frustrerend voor me dat ik het blijkbaar niet goed kon uitleggen en dat ik niet geduldig kon blijven, dan dat mijn ergernis zich echt op hem richtte, besefte ik pas achteraf. En dat we het beiden pas doen als we er “zó’n dag” hebben opzitten.
Maar goed, we zagen enkel de ergernis in de ander, niet in onszelf.

Ik moet er maar eens beter op gaan letten wat of wie mij triggert en waarom dat dan wel zo is. Kan ik weer een stukje opruimen in mezelf.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.