Rebel of bangerd?

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ergens in september-oktober zei ik, na het zien van een film, dat onze generaties blij mochten zijn dat we geen oorlog of andere erge dingen meegemaakt hadden.
(Wist ik toen veel dat “andere erge dingen” niet lang meer op zich zouden laten wachten…)

Het was een film waarin de held op het einde zijn leven gaf om zo het leven van een heleboel anderen te redden.

Ofwel had ik voordien nog nooit zo’n film gezien, ofwel raakte het me voor het eerst op die manier: dat ze hun leven op het spel zetten of zelfs gewoonweg opofferen “for the greater good”, ik heb sindsdien nog verschillende zo’n films gezien. Zelfs tekenfilms.
Waarna ik me telkens afvraag of ik dat ook zou doen (of kunnen).

We hebben nu de The Hunger Games-reeks nog eens gezien.
SPOILER ALERT (Als je nog niet gekeken hebt, ik ga er kort iets over vertellen!)

Zo’n film waarbij je je voor de zoveelste keer afvraagt: waarom? Waarom besteedt die kleine groep ultrarijken niet een fractie van hun weelde aan degenen in nood, ze zouden het zelf niet eens voelen en die anderen zouden er zo bij gebaat zijn…

Een film waarin het volk in opstand komt tegen een leven van gebrek, geweld, angst, onderdrukking en moderne slavernij. Eerst enkelen, en daarna steeds meer…

Een film waarna ik me afvraag: als het bij ons ooit zover zou komen, als wij ooit tot dat punt gedreven zouden worden waarbij het alternatief is dat we geen leven meer hebben, zou er dan ook iets van zo’n rebel in mij zitten? Zou ik het kunnen, mijn leven in de waagschaal gooien zodat anderen daarna een beter leven zouden hebben? Of zou ik zo’n bangerd zijn die over zich heen laat lopen?

Ik zou het liever niet te weten hoeven komen…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.