Repost Utopia

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

REPOST UTOPIA – en delen is lief!

Ja, ik voelde de behoefte om deze blog van 10 oktober 2018 nog eens opnieuw te posten. Ik denk er de laatste tijd weer veel aan, ik vind het nu echt wel heel erg relevant. Hoe kinderlijk het idee ook mag lijken, ik droom er nu meer dan ooit van.

In tijden waarin velen hebben mogen proeven van een minder jachtig leven.
In tijden waarin sommigen even hebben mogen doen waar ze zin in hadden en ontdekten waar ze blij van worden.
In tijden van een innerlijke ontdekkingsreis naar zichzelf.
In tijden waarin velen meer tijd hadden om met hun gezin door te brengen.
In tijden waarin we verbondenheid voelen.
En misschien zelfs vooral: in tijden waarin geld steeds meer een probleem is.
Zou dit geen oplossing kunnen zijn?

Ik wou dat ik een mini-landje met gelijkgezinden kon oprichten… Not gonna happen, I guess… Dromen mag?

Hoop je ook ergens op dit soort Utopia? Ook maar een klein beetje? Wil je dan zo lief zijn om dit bericht te delen?
Of zelfs als je het een idioot idee vindt…
Ik zou het leuk vinden om te zien hoe ver deze blog raakt. En ik zou het fijn vinden om te ontdekken dat ik niet de enige naïeve dromer ben…


UTOPIA

Als kind droomde ik al van een soort Utopia, nog vóór ik dat woord kende.
Het begon met de vraag waarom mensen eigenlijk moeten gaan werken, heel vaak tegen hun zin. Om geld te verdienen. Maar waarom moest er geld zijn?

Waarom kon het niet zo zijn dat iedereen gewoon kon doen waar hij talent voor had, wat hij graag deed? Op tijdstippen die dan goed uitkwamen? En dat dan delen met iedereen, zonder geld voor te vragen. En als je zelf iets nodig had, dan haalde je dat bij wie zich daar graag mee bezig hield, zonder geld voor te moeten geven. Een soort ruilhandel, maar zonder dat je per se aan die persoon iets moest teruggeven, maar aan de gemeenschap.

Niemand zou nog arm of rijk zijn, alles zou van iedereen zijn, iedereen zou gelijkwaardig zijn. (Ik kreeg toen te horen dat ik dan maar in een commune zou moeten gaan wonen als ik later groot was.)

Ik zie ook wel in dat er hiaten in dat plan zitten. Als er niemand is die graag auto’s maakt of treinen onderhoudt, dan is het gedaan met verre afstanden afleggen in korte tijd. Maar toch… Het idee spreekt me nog steeds aan.

In mijn Utopia maakte het ook niet uit hoe je eruit zag. Dik of dun, jong of oud, blond of ros, blank, zwart of paars met oranje bolletjes,… Doet er niet toe. Iedereen mocht er zijn.

En natuur! Veel natuur was er in mijn Utopia! Als kind wist ik nog niets over milieu, over de impact van bomen, over de energie van de natuur, maar ik voelde wel al aan dat natuur een goed gevoel gaf…

Ah, kinderdromen…

Als ik al een beeld voor ogen had van de hemel, dan zag het er zo uit…

(Sharing is caring. In beide betekenissen. 😉)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.