Robots

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik moest onlangs denken aan een leraar van toen ik nog in het lager zat. Lang, làng geleden dus. Hij zei wel eens dingen die een diepe indruk op me maakten.

Zo vertelde hij eens dat we in een tijdperk leefden waarin steeds meer machines uitgevonden werden om sneller dan de mens zijn werk te doen. En dat zou vast blijven gebeuren zodat steeds minder mensen nodig waren om bepaalde dingen te doen of maken.

In mijn kinderlijke naïviteit zag ik dat helemaal zitten. Robots zouden het meeste werk doen waardoor mensen veel meer tijd zouden hebben voor elkaar en om leuke dingen te doen. Wat zou dat genieten zijn!

Als machines al de afwas konden doen, wat zouden ze dan later nog meer doen?!

Wist ik toen veel dat meer machines alleen maar meer ontslagen betekenden, waardoor er geldproblemen ontstonden… In het beeld dat ik in mijn hoofd had was geld niet eens nodig…

En dat we minder contact zouden hebben met elkaar, daar had ik ook niet bij stilgestaan. Om maar een paar voorbeelden te geven: wie kent zijn bankbediende nog? Geld haal je uit de muur, de rest doe je met de computer, tablet of smartphone.
In sommige winkels kun je zelf je boodschappen inscannen en dan mag je afrekenen aan een soort betaalapparaat, geen kassierster te zien.

Alles moet sneller, zo geautomatiseerd mogelijk, met zo min mogelijk contact, lijkt het wel.
Soms heb ik daardoor het gevoel dat we zelf in robots aan het veranderen zijn.

Wat me dan weer doet denken aan die Star Trek-afleveringen uit mijn jeugd die ik zo eng vond, met The Borg. Die zeiden niet ‘Aangename kennismaking, ik ben die en die.’, nee, ze zeiden iets in de trant van ‘We are the Borg, you will be assimilated, resistance is futile.’…

Er zijn er die beweren dat we al lang in cyborg aan het veranderen zijn. Met de smartphone bijna aan onze handen verkleefd als verlengstuk van ons brein. Daar is misschien wel iets van waar.

Alles zit in dat kleine apparaatje. Agenda, telefoonnummers van iedereen die je kent, klok, wekker, bankapp, herinneringen, spelletjes, fototoestel, gps, klantenkaarten, “TV”, winkelbriefje, dictafoon, misschien een paar e-books en zelfs een kompas. En sociale media, niet te vergeten.

Handig, maar ook genoeg om constant door afgeleid te zijn. Wie heeft het nog nooit voorgehad: even iets bijschrijven op het winkelbriefje, zien dat je een melding hebt en een uur later beseffen dat je nog steeds op die sociale media bezig bent…

Ergens zou je dus kunnen zeggen dat we al een onderdeel van die “hive” zijn. Vind ik toch ook maar een akelig idee. Zo opgezogen zijn in een wereld die niet eens echt is, zonder échte sociale contacten…

Ik heb met de kinderen afgesproken, nu ze toch geen schooltaken meer hebben, dat we in de vakantie de WIFI standaard gaan afleggen en maar een paar keer per dag even aan.
Hen stimuleren meer in de echte wereld te vertoeven. (En zoals vaak als je de kinderen iets wil leren: ik zal er zelf ook iets aan hebben…)
Een wereld vol slome, schermverslaafde robots, dat zie ik niet zitten.

En eigenlijk kun je het hier apparaatgewijs omgekeerd bekijken: hoe minder je het gebruikt hoe meer tijd vrijkomt om te genieten van elkaars gezelschap en om leuke dingen te doen!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.