Rowna has (almost toch) left the building

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

(We zijn aan het duwen om dat laatste restje ook nog de deur uit te krijgen. 😁)

Ik heb toch weer iets geleerd. Ik dacht nochtans, als je je daar bewust van bent, dat dat niet op je werkt. Als je kweeniehoeveel keer iets hoort, dat zich dat, ook al denk je er het jouwe van, als onder hypnose toch onbewust in je gedachten nestelt.

Voordat we hier zelf Miss Rowna mochten ontvangen was ik er voor onszelf heel gerust in. Jonge, gezonde mensen met een goed werkende weerstand kunnen daar wel tegen.
Nu drie van de vier er weer zowat helemaal door zijn, nog meer.

Tussenin? Vijfennegentig procent van de tijd wel, maar er waren momenten…
Over mezelf maakte ik me geen zorgen. Ik sla me overal wel doorheen, ik heb vertrouwen in het zelfhelend vermogen van mijn lichaam. Je hebt dat voorbeeld vast wel al vaker gehoord: als je tijdens het patatten schillen per ongeluk in je vinger snijdt (kom ik nooooit tegen, hoor 😇), ga je er toch ook zomaar vanuit dat dat vanzelf terug geneest?
Na vier nachten van monotone deuntjes fluiten met mijn verstopte neus was ik er al vanaf.
(Zal door die koudetraining komen. 😉)

De kinderen, die luisteren ook wel goed naar hun lichaam. Wie hoofdpijn had, probeerde (ondanks het aanbod van online lessen) toch nu en dan wat rust in te bouwen. Wie zich niet goed voelde at weinig of niets. Spijsvertering even rust gunnen. Die paar keer dat er hier eentje buikgriep had vroeger, ging dat altijd na een dag of twee over, dus waarom zou dat deze keer anders zijn? En inderdaad, na twee dagen was het al veel beter, intussen lijkt er niets meer aan de hand.

Mijn ventje was over zichzelf wat ongeruster, want àl die dingen die hij al gehoord had!
Tot twee jaar geleden zou dat voor hem een heel ander beeld geweest zijn: dat wordt een week, misschíen twee weken uitzieken. Ik ging er van uit dat dat deze keer ook gewoon weer het geval zou zijn. Hij is nog jong en sterk, dus waarom niet?

En dan hoorde ik af en toe toch héél even dat vervelende stemmetje van ergens ver weg in mijn achterhoofd: en als het deze keer nu eens niet zoals normaal is? Hij zou eens gelijk moeten hebben… Vervelend, dat stemmetje had toch niets te zoeken in mijn hoofd? Mijn gevoel zei me dat ik me geen zorgen moest maken. En toch had ik me blijkbaar diep van binnen toch een beetje angst laten aanjagen: ze zeiden toch dat… Je weet maar nooit…

Daarom, voor ’t zekerste, heb ik na een halve week toch raad gevraagd aan iemand die véél meer kennis heeft over supplementen en natuurlijke ondersteuning dan ik.
Nu neemt hij een hogere dosis Cat’s Claw. Was ik nooit op gekomen!
Hij is intussen al aan de beterhand, hoor. (Hoofdpijn, druk op de borstkas en het moe zijn heeft hij vandaag geen last meer van, enkel nog een lichte hoest.) En met het extra duwtje van dit supplement, dat het immuunsysteem stimuleert, hoopt hij op tijd helemaal hersteld te zijn om maandag terug gezwind aan het werk te kunnen.

Zo.
Ik weet wel dat het voor sommige mensen niet om te lachen was als ze het kregen, dat wil ik zeker niet minimaliseren. Toch blijf ik bij deze bedenking: we zouden nog vergeten dat dat is hoe het al altijd werkt. Soms worden we ziek, en de meesten genezen daar terug van. En dan hebben we op een natuurlijke manier weer anti-stoffen bijgekregen.