Rowna’s in da house

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Tot nu toe was ik er vlotjes tussendoor gefietst.
Ik begon al te denken dat ons gezin vrijgesteld was van ziekte door onze levensstijl.
Ook van testen was ik gespaard gebleven, nooit nauw contact gehad met iemand die het net daarna bleek te hebben. Ik denk graag dat ik dat manifesteerde, dat ik daar allemaal niet aan mee wou doen. Dat ik uitstraalde dat dat niet paste in mijn realiteit, dat dat niet op mijn tijdlijn hoorde.

Maar nu dus toch.
Dochterlief die plots zei dat de vriendin die ze een paar dagen eerder gezien had positief getest was en dat zij dus ook getest wou worden.
(Deed me een beetje denken aan een kettingbrief, toen ze vertelde van de keten vriendinnen zonder symptomen die positief testten omdat ze elkaar zonder dat ze dat konden weten aangestoken hadden: je kunt daar ook eindeloos mee door gaan.)

Zij was ook positief, dus volgden wij ook.
En toen kwamen de eerste symptomen. Te beginnen met mijn ventje. Hoesten, druk op zijn borstkas, hoofdpijn, moe,…
Ik doe nu al wat ik voorheen zou gedaan hebben, hem laten dampen met etherische olie (ravintsara en eucalyptus radiata), propolissiroop, honing, gemberthee, salie-tijmthee, extra vitamine C, extra fruit en groenten, gemmodruppeltjes zwarte bes, veel rusten,… Ik zet ’s morgens, als iedereen nog slaapt, beneden alle ramen open zodat alles heel goed kan verluchten, en, zoals gewoonlijk, ook boven als iedereen op is. Ik ben zelfs bezig met een reikikuur, hij zal er altijd wel ergens deugd van hebben…

We zullen zien of dat voldoende is…

Daarna begon het bij de rest van het gezin. Omdat allemaal hetzelfde nogal saai is, hebben we de symptomen een beetje verdeeld. (We proberen er mee te lachen.)
Voor elk wat wils, overgeven en diarree, soms een beetje flauwtjes (op die momenten wordt het online les volgen gestaakt) (van mij moeten ze trouwens geen les volgen, ik heb liever dat ze rusten, maar ze willen geen belangrijke leerstof missen…), geen honger, milde hoofdpijn,…

Ik ben egoïstisch geweest en heb blijkbaar voor het minste gekozen: ’s nachts een beetje een verstopte neus. (Maar die fluit dan, dus is die telkens rap teruggevonden.)
Al zorgt het feit dat ik me nog goed voel er natuurlijk voor dat ik voor hen kan zorgen.
’t Is hier momenteel een beetje een verzorgingstehuis. Ik ben benieuwd. Of de regels van ziek worden en terug genezen bij ons nog steeds hetzelfde zijn als voor dit alles begon. Ik hou je op de hoogte.