Schaduwwerk

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Alle spiri’s kennen het wel: we willen verlichting. We willen op weg naar “het licht”, maar vergeten daarbij graag onze schaduwkant. Die hoeven we niet. Die duwen we graag naar de achtergrond. Happy happy joy joy.

En toch, wat ook alle spiri’s al wel eens gehoord of gelezen hebben: om verder te geraken is het best dat we ook wat schaduwwerk verrichten.

Maar wat ís dat dan? Het kwam nooit echt binnen bij mij, ik voelde het niet. Het leven is zo soms al lastig genoeg, weet je wel, moet ik dan ook nog actief op zoek naar extra negativiteit?

Ik denk echter dat het nu vanzelf begonnen is bij mij. De laatste tijd komen er steeds vaker plots momenten van vroeger naar boven. Heel raar. Alsof ik langs de TV loop en zomaar ineens gooit hij een beeld met het bijhorende gevoel in mijn gezicht, en hop, ’t is weer weg.
Maar dat gevoel blijft dan wel hangen. Ook al probeer ik het uit alle macht te negeren en te vergeten, het knaagt.

Het zijn telkens korte momenten uit het verleden die mijn geheugen, mijn hart, mijn ego, weet ik veel, heel zorgvuldig weggeborgen hadden. Denk er maar niet meer aan, dan is het er niet.

Dingen die ik gezegd of gedaan heb, of net niet, waar ik spijt van heb, waar ik me schuldig om voel, waar ik boos van word of werd, waar ik het schaamrood van op de wangen krijg,…

Die tactiek werkt dus niet. Proberen doen alsof het nooit gebeurd is. Dan komt het gewoon later nog eens piepen of de tijd al rijp is om ermee om te gaan.

Dus nu probeer ik de tijd te nemen om in dat beeld en dat gevoel te blijven. Wat is er precies gebeurd? Wat had ik toen moeten doen of zeggen, of net niet? (Of hoe had ik achteraf gezien líever gereageerd?) Wat kan ik eruit leren en meenemen voor een volgende keer? Welk denk- of gedragspatroon mag ik veranderen of zelfs loslaten?
Proberen mezelf (en de eventuele ander) liefdevol te vergeven. Visualiseren dat het anders verliep.
En dan voel ik me wel wat lichter. (Nee, niet verlichter, verre van, maar wel alsof er weer wat ballast uit die rugzak, die ik blijkbaar zonder dat ik me er bewust van was op mijn schouders tors, verdwenen is.)

Is dit nu schaduwwerk? Ik weet het niet…
In elk geval erken ik dat ik schaduwkanten heb. Da’s al heel wat, me dunkt.

Ik ga me er in verdiepen. ’t Is tijd. En als ik het eindelijk echt vat, dan schrijf ik er wel nog eens iets over. Wie weet zijn er nog mensen die er klaar voor zijn…

Geen licht zonder schaduw.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.