Schilderen als meditatie

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik ben dol op mijn engelenkaarten, elke dag een beetje meer.

Zondagochtend trok ik een kaart en daar stond op: Creatief zijn.

Onmiddellijk dacht ik aan toen de kinderen nog klein waren, toen ze nog graag schilderden en hoe leuk ik het vond om met hen mee te doen. Niet dat ik daar goed in was, het ging gewoon om het plezier.
Dus dacht ik: oké, deze namiddag ga ik nog eens schilderen, in mijn eentje.

Wat er niet van gekomen is.

Maandagochtend schudde ik mijn kaartenset en trok een kaart.
Geloof het of niet: daar stond op: Creatief zijn.
Alsof ze hierboven zeiden: Jamaar, je moet er wel iets mee dóen, hé, als je een kaart trekt!
Dus dacht ik: oké, deze namiddag ga ik écht nog eens schilderen.

Toen Zoonlief opstond vertelde ik hem daarover, hij moest erom lachen.

Daarna ging ik douchen. Toen ik even uit de badkamer kwam om iets te halen uit een andere kamer, kwam hij vlug de gang inlopen. “Ben je klaar?” “Nee, maar je kunt je tanden al poetsen, hoor.” Waarop hij ongeduldig keek en terug naar de living ging.

Enkele minuten later ging ik ook naar de living en zag ik waarom hij nu zo guitig keek: hij had alles al op tafel klaargezet: verf, borstels, papier, krantenpapier om de tafel te beschermen,…

Die kent zijn moeder natuurlijk al langer dan vandaag en dacht waarschijnlijk: ik zorg ervoor dat ze wel móet schilderen.
Ik was hem heel dankbaar en gaf hem een dikke knuffel.

Ik liet vallen wat ik eigenlijk allemaal eerst had willen doen en begon eraan.

Hij bleef nog even rond mij drentelen om te zien wat ik deed. Ik waarschuwde hem dat hij er niet te veel van moest verwachten, dat ik niet bepaald een schildertalent was. “Dat doet er toch niet toe? Als je er maar plezier in hebt!” antwoordde hij heel verstandig.

Ik begon eraan. Heel kinds schilderde ik met acrylverf kleurige bloemetjes, klavertjes vier, een vlinder, een bijtje.
Ik voelde me nog niet voldaan. Het beeld van een lagune kwam in mij op. Ik pakte de waterverf en probeerde dat op papier te krijgen.
En daarna wou ik nog gewoon wat klooien met kleurtjes.

Wat een heerlijk gevoel. Met je borstel in de verf. Over papier strijken. Borstel in een beker water roeren. Afvegen aan een vod. Een klodder verf openroeren. Borstel in de verf. Over papier strijken. …..

Het had iets meditatiefs: ik dacht even helemaal nergens anders aan en achteraf voelde ik me uitgerust en opgeladen tegelijk.

Het deed er niet toe dat het resultaat me niet echt beviel. Dat andere resultaat, hoe ik me na het schilderen voelde, was meer van belang.

Zo zie je maar, je hoeft niet ergens een kei in te zijn om er deugd van te hebben.

Heb jij ook soms zo’n helemaal-van-de-wereld-in-the-zone-en-in-the-flow-momenten?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.