Schrikdraad en in gang schieten

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Iedereen die op het platteland opgegroeid is heeft wel al eens aan de schrikdraad gehangen, denk ik.
Maar dan laat je die direct los natuurlijk. Nu kon dat niet.

Wacht… Beginnen bij het begin.

Na drie weken intensieve kine vroeg ik aan de handtherapeut of ik erop mocht hopen toch zeker na de vakantie weer te kunnen beginnen masseren.


Ik oefende me namelijk te pletter met alle oefeningen die ik thuis in mijn eentje mocht doen, ik smeerde meerdere keren per dag de  Traumeelgel die me aangeraden was door iemand, ik oefende druk uit op bepaalde accupressuurpuntjes op mijn vinger zoals iemand me getoond had (“zolang dat pijn doet zit je nog met een blokkade en is het trauma niet geheeld”), en het was al redelijk wat verbeterd, maar ik had nog steeds pijn bij bepaalde taken en nog niet genoeg kracht.


Wél kon ik al redelijk goed een vuist maken tegen het einde van die derde week en stond mijn vinger al min of meer netjes in de rij. (Doet me op een manier wel een beetje denken aan een kind die zich verstopt door zijn handen voor zijn ogen te houden. Of aan iemand in zo’n komedie die zich voor de gordijnen verstopt door dezelfde kleur kleren aan te doen maar toch nog een beetje zichtbaar is.)

Hij dacht dat dat moest lukken. Hij vond de tijd rijp om al wat te beginnen oefenen op mijn huisgenoten. Zei dat het nù het moment was om te gaan uitzoeken hoe ik pijnvrij kan masseren. Welke houding, handgreep, druk enzovoort doet pijn en hoe kan ik die aanpassen zodat ik geen pijn meer heb.

Ook was de tijd gekomen om elektriciteit op mijn linkerarm en -hand te steken tijdens de behandelingen.
Niet echt aangenaam, maar ook niet onverdraaglijk. Een beetje zoals die keer dat ik als kind de prikkeldraad omhoog wou houden zodat mijn zus en nichtjes er makkelijk onder konden (ik was de oudste en kreeg van de volwassenen geregeld te horen dat ik het voorbeeld moest geven, dus…) maar vlug losliet omdat ik meteen voelde dat er elektriciteit op zat. (Op de boerderij van onze grootouders hebben we wat uitgestoken in onze kinderjaren… Plezier dat we daar gehad hebben!)
Nu kon ik niet loslaten natuurlijk. Gelukkig hield hij wel rekening met hoeveel ik kon verdragen.

Ik heb intussen ook al geoefend op mijn man. En inderdaad: sommige houdingen en grepen gaan beter dan andere. Zelfs de richting waarin ik met mijn handen strijkende bewegingen maak, maakt verschil uit.
Ik hou het al twintig minuten vol!

Mijn vierde en voorlopig laatste week  revaliderende handkine zit erop sinds gisteren. Mijn oefeningen doen niet veel zeer meer, de accupressuurpuntjes doen geen pijn meer. Nu komt het nog aan op kracht en flexibiliteit aankweken.
(Ik kan in elk geval al weer pannekoeken bakken zonder al te veel zeer als ik de pan met mijn linkerhand vasthou, da’s ook al iets, hé. Onze kids zijn er blij mee…)


Ik kreeg de raad verder mijn oefeningen te doen en verder te blijven oefenen op mijn gezinsleden met het masseren, dan zou het nog veel beter moeten zijn tegen dat ik binnen een kleine twee weken terug op controle moet bij de handdokter.
“En goed naar je lichaam luisteren, hé. Niet overdrijven, op tijd rusten als je voelt dat dat nodig is.” (Dat was volgens mij meer naar mijn MS toe, die raad. Stiekem was ik best wel trots die keer dat hij zei dat hij het niet zo vanzelfsprekend vond als ikzelf dat ik nog zoveel kan, na twintig jaar MS.)

Hopelijk kan ik dan terug starten, na dat doktersbezoek, ik kan bijna niet wachten om weer klanten onder handen te nemen!
En hopelijk moeten de maatregelen niet terug verstrengen tegen dan, wat zou ik teleurgesteld zijn als massages weer niet meer mogen…

Duimen maar.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.