Sociaal virus

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik ga niet graag naar de winkel in het weekend. Veel te druk. Dus ging ik gisterochtend om boodschappen. Denkend dat de grootste rush de dag ervoor al was geweest. Waarschijnlijk niet direct mijn slimste idee ooit.
What was I thinking? ‘De horeca gaat sluiten, allerlei activiteiten worden afgelast, laten we gezellig met zijn allen samentroepen in de supermarkt?’

Het was véééééél drukker dan in een doorsnee weekend. Je moest goed opletten voor botsingen en voorrang aan rechts verlenen en in de file staan. Ín de winkel!
Alle kassa’s waren open en toch stonden er rijen te wachten tot aan de andere kant van de winkel. Toen ik buitenkwam was het totale chaos op de parking, het zat volledig strop: wie eraf wou kon niet vanwege wie erop wou en wie erop wou kon niet vanwege wie eraf wou. Er kwam een politie-agent om de boel te ontwarren. Tegen dat ik klaar was met boodschappen inladen (ik moet toegeven dat ik ook 5 diepvrieszakken met groenten die de kids lusten meehad, verder heb ik niet gehamsterd, hoor, maar … je weet maar nooit… zie dat ze eens andere groenten zouden moeten eten… 🙄) en mijn kar weggezet had was de parking weer vrij. Chapeau voor de agent die dit zo vlug opgelost heeft. Toen ik van de parking afreed (vlotjes, oef, opgelucht) zag ik dat hij daar het verkeer stond te regelen. Wat een file!

Één van de vele niet zo leuke gevolgen van dat Corona-gedoe.

En toch…
Is het héél erg van mij dat ik ook positieve dingen zie?

In een tijd waarin sterk aangeraden wordt afstand te houden van elkaar zie ik de mensen meer dan ooit nader tot elkaar komen.

Normaal ga je naar de winkel, doe je je ding en ga je snel weer naar buiten. Nu babbelden de mensen zowaar met elkaar! Terwijl de meesten normaal aan de kassa verveeld voor zich uit staren, sprak men elkaar nu zomaar aan. Verhalen delen, grapjes maken, oplossingen aanreiken. We zitten allemaal in ditzelfde schuitje en dat schept een soort samenhorigheid, een verbondenheid. We moeten samen door dit avontuur zien te geraken, dus mag er gepraat en gelachen worden om ons erdoor te sleuren.

Ik hoorde mensen die boodschappen aan het doen waren voor zieke of oude buren.

Ik hoorde iemand die de keerzijde van de medaille bekeek en zei dat we nu pas eens beseffen hoe verwend we met zijn allen zijn. O wee als ons merk eens uitverkocht is.
We hebben het hier eigenlijk goed.

Ik hoorde mensen die met een groepje vrienden afgesproken hadden om beurt een dagje voor ieders kinderen te zorgen zodat ze minder verlof moesten opgeven. (Ik durf wedden dat ze de volgende dag blij gaan zijn dat ze weer mogen gaan werken. 😁)


Zorg goed voor jezelf, lieve lezer.
En voor elkaar.

En stay positive.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.