Sociale honger

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Zoals je al weet ben ik nogal een huismus. Ik zit graag thuis, ik weet me altijd wel bezig te houden, ik geniet van tijd met mezelf of met mijn gezin.
Toch merk ik meer en meer dat ik net als de meeste mensen ook een sociaal dier ben. Ik mis het contact met mensen.
Ja, ik zie één keer per week de bioboer of de winkeliers als ik om boodschappen ga, maar dat is niet hetzelfde. Niet hetzelfde als onze vrienden en familie.
Er komen steeds vaker tranen bij dat gevoel van hoe lang gaat dit nog duren? Hoe lang moet ik hen nog missen?

Als mijn man voor zijn werk aan onze deur moet passeren en hij weet ongeveer rond hoe laat dat zal zijn, dan staan we nu rond dat moment voor het raam, of buiten op onze oprit als het mooi weer is, gewoon om te zwaaien naar de papa. (We hebben daar nu tijd voor, hé.) Zegt misschien veel over ons, maar dat korte momentje van contact geeft een soort energie. En we weten dat we elkaar ’s avonds terug gaan zien en elkaar kunnen vastpakken. Hoera!

Als we op dezelfde manier mijn vader of schoonvader in het passeren zien, dan word ik daar alleen maar triestig van. Op het moment zelf ben ik blij, hoor, maar van zodra ze uit het zicht zijn komen de waterlanders…

Vanochtend had ik het zelfs bij een filmpje op Facebook. Van de fanfare waar enkele familieleden inzitten. Nu moeten ze elk in hun kot musiceren.
Ik word sowieso altijd een beetje emotioneel als ik hun muziek hoor. Ligt het aan het soort muziek? Aan het overweldigende geluid dat uit al die instrumenten samen komt? Aan het groepsgevoel dat je overduidelijk kunt voelen?
Deze keer had ik het nog harder. Zodra die familieleden in beeld kwamen begon ik te huilen.

Heel die Corona-situatie… Van de ziekte zelf ben ik niet echt bang…
Ik heb veel meer last van het niet meer kunnen zien van familie en vrienden…
En ik weet dat ik niet de enige ben…

De mens is een sociaal dier en onze sociale honger wordt steeds groter.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.