Sorry for the way I behaved when I didn’t take my me-time

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Maandagochtend vroeg, nog voor ik aan mijn meditatie begonnen was, hoorde ik mijn man kermen van de pijn. Raakte met veel moeite uit zijn bed, huilend van de pijn. Zo heb ik hem nog nooit gezien. Zijn rug. Zó veel zeer had hij nog nooit gehad.

Ik steek het op stress. Als het eerste wat eruit kwam was: “Nee, hé, toch niet nu! Kon op geen slechter moment komen!”, en dat hij zich ambetant voelde dat hij zijn collega’s nu in de steek moest laten… Zegt genoeg voor mij.

Stappen ging nauwelijks, hij leek wel een versleten honderdjarige, maar zitten ging ook niet. Ik maakte een afspraak bij de dokter voor hem. Moest hem in de auto helpen, want hij kreeg zijn benen er niet zelf in.
Nog naar de apotheek.
Dan Dochterlief naar school brengen en Zoonlief ophalen.

Na de middag deed hij een dutje. Tja, vergaan van de pijn, ook al neem je het maximum aan pijnstillers, je zou van minder moe zijn.
Ik moest denken aan toen mijn oudste nog een baby was: als zij sliep, deed ik ook een dutje om wat energie bij te tanken. Deed ik nu ook.

Ik hielp en verzorgde hem waar en zo goed als ik kon, deed enkel de nodigste huishoudelijke taken en was er intussen ook voor de kinderen.

Toen ’s avonds iedereen thuis was, begon ik aan het avondeten en op slag was ik zo kribbig als iets. Alles wat kon mislopen liep mis, iedereen werkte op mijn zenuwen, ik snauwde als iemand te dicht kwam (en zelfs naar de kookpot die niet snel genoeg het water deed koken),…

Mijn man vroeg voorzichtig of het kon dat ik honger had (de term “hangry” en dat bekende zinnetje “sorry for the things I said when I was hungry”, die zijn soms heel erg van toepassing op mij), maar dat was het niet. Ik zei dat ik ook niet wist wat er met me scheelde en begon de spanning van me af te huilen.

Natuurlijk wist ik achteraf wel wat er was: de hele tijd doordoen op de adrenaline van de omstandigheden, zonder een rustmomentje te nemen, da’s voor niemand goed.

Dinsdag had ik daar eigenlijk ook geen tijd voor, maar ik mààkte er af en toe tijd voor. Weliswaar intussen wakend en met een half oor luisterend of ik mijn man niet hoorde roepen dat hij ergens hulp bij nodig had, maar toch… Dat maakte al een heel verschil.

Intussen is de examendrukte achter de rug, da’s ook al een extra rust die over mij valt, en vandaag heeft mijn ventje al een heel traag en voorzichtig wandelingetje gemaakt tot aan de brievenbus. Oké, da’s niet ver, maar ’t is een begin en stelt ons beiden gerust.

Het doet me nog eens stilstaan bij al die mantelzorgers. Ik hoop dat zij ook af en toe tijd kunnen maken voor me-time. Da’s broodnodig. Je kunt niet voor een ander zorgen als je niet ook voor jezelf zorgt. You can’t pour from an empty cup.

O ja, en aan mijn gezin: sorry for the way I behaved when I didn’t take my me-time.
(Dat zou ook een bekend zinnetje moeten worden, vind ik.)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.