Start to run, again

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Enkele jaren geleden heb ik Start To Run gedaan, samen met mijn zoon. Qua uithoudingsvermogen ging dat best wel goed, maar op een bepaald moment begon ik last te krijgen van mijn knieën en kuiten (oké, oké, ik was toen op hoge hakken naar een dansfeest geweest en dat is geen goed idee als je dat niet gewend bent) en na “een paar weken rust” is dat verwaterd.
(Je kent dat wel, soms heb je niet veel excuses nodig om ergens mee te stoppen.)

Toen de zoon laatst naar de osteopaat ging, vroeg hij zoals altijd wat hij van sport doet. Tja, buiten LO op school en wandelen met ons (en, nu het terug mooier weer is, thuis soms even trampolinespringen): niets.

Zwemmen wordt telkens aangeraden. Maar da’s zo koud en nat, hé.
Op een goeie tweede plaats staat iets van cardio, liefst buiten. Zoals lopen.
We keken eens naar elkaar. Mja, misschien moeten we nog eens opnieuw beginnen met Start To Run…

Hebben we vanochtend voor het eerst weer gedaan, met opwarming en cooldown en stretchen en al.
We reden naar het meest nabije bos en ik zette mijn Runkeeper-app aan. Je kunt instellen dat hij om de zoveel minuten iets zegt, en je kunt zelf kiezen welke stem dat doet.
Afhankelijk van wie je gekozen hebt krijg je dan dingen te horen als
“If I had hands, I’d high five you!”
“There’s an ice cream shop up ahead. Just kidding!”
(Frans accent:) “Oelalààà!”
“You run like a gazelle!” (Wat gelogen is, maar oké, als jij het zegt…)

De eerste dag is 1 minuut lopen, 1 minuut wandelen, 1 minuut lopen, 1 minuut wandelen, 2 minuten lopen, 2 minuten wandelen, 2 minuten lopen, 2 minuten wandelen, 3 minuten lopen, 3 minuten wandelen.

Amai!
Eerst ging het eigenlijk heel goed, en dacht ik in mijn overmoed, is dit het maar? Terwijl we liepen konden we babbelen, lachen met de commentaren van de app, goeiemorgen zeggen tegen andere vroege lopers,…

Op minuut dertien was ik nog fris genoeg om op te merken dat er een Vlaamse Gaai overvloog, op minuut veertien had ik plots alleen nog zin om me neer te leggen en Moeder Aarde te knuffelen…
Maar aan Zoonlief naast me was nog niets te zien, en we moesten maar één minuutje meer lopen voor we mochten overschakelen naar die laatste drie minuten wandelen, dus beet ik nog even door.

Die laatste drie minuten wandelen voelde ik me een beetje misselijk.
(Tip aan mezelf: niet vlak voor je gaat lopen een kloek ontbijt eten, slimmie!
En eten echte sporters niet vóór het sporten een koolhydraatrijke maaltijd voor energie en ernà eiwitrijk voor spieronderhoud?)

Maar al met al: héél leuk!
Van bewegen, natuur, de zon, vogelgezang, babbelen en lachen, nog andere mensen zien en begroeten, daar word je toch vrolijk van?!
We hebben woensdag al vastgezet als dag 2.

Ik kan bijna niet geloven dat we na tien weken vijf kilometer zouden moeten kunnen lopen, maar daar denk ik dan maar nog niet aan, we zien wel wat er komt, dag per dag.

Voor nu geniet ik gewoon van de uitdaging, en vooral van extra tijd met mijne “kleinsten”.

💖