Stromen

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Heb je dat ook soms dat je in een boek een zin leest die je zó mooi vindt dat je hem nog eens moet lezen om van de schoonheid van de woorden en hun betekenis te genieten, en dan nóg eens om hem ten volle te laten binnenkomen?

Deze keer had ik dat met het boek Zielsgelukkig – Her-Inneren Wie Je Werkelijk Bent, van Marie-Claire van der Bruggen.

In dat stuk ging het eigenlijk om het feit dat je allerlei dingen meemaakt in je leven, positief en negatief, dingen die je vormen, en die je met je meedraagt en regelmatig nog eens naar boven komen, of je dat nu wil of niet, of je daar nu iets aan hebt of niet.
(Herkenbaar?)

En toen kwam de zin:
“Stel je eens voor dat een rivier alle rotsen, stroomversnellingen en andere objecten met zich mee zou voeren, hij zou niet meer kunnen stromen.”

Dat kwam binnen bij mij.

Ik wil echt nog veel meer dingen leren loslaten. Ik wil ten volle stromen.
Want water dat te lang stilstaat, begint op den duur te stinken…