‘t Is zover, denk ik

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Er komt altijd een moment dat een tiener verandert in een puber, als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik voelde het tijdens de examens al een beetje aankomen.

Ambetant doen omdat ze ambetant lopen en het heel ambetant vinden dat ze niet weten waar die ambetantigheid vandaan komt, da’s toch typisch in die overgangsperiode, hé?

(Alhoewel…ik heb da soms ook nog wel eens… Ben ook nog aan het puberen dan, veronderstel ik.😇)

Hij voelde zich zodanig ambetant dat de leerstof niet in zijn hoofd wou. Dus heb ik hem toen verplicht mee te gaan wandelen. Dik tegen zijn zin. ’t Was wel examens, hé! Hij moest wel studeren, hé!

Nu, hij ging toch mee, maar liep de hele wandeling demonstratief nukkig vele meters voor me. Om toch maar duidelijk te maken dat hij niet akkoord ging. (Ik heb hem nochtans niet over mijn schouders gegooid om hem mee te krijgen, dus ergens zal hij wel beseft hebben dat het hem wel goed ging doen.)

(En toen hij langs een enorme slijkerige plas, die over de hele breedte van het pad lag, gegaan was, keerde hij toch op zijn stappen terug om te kijken of het mij wel lukte, dus zijn goed hart haalde het van zijn mopperbui.)

(En achteraf liet hij weten dat het studeren weer vanzelf gegaan was, de rest van de namiddag. Dùs!😄)

Maar hier werd het me wel heel duidelijk dat hij echt wel van kind naar puber aan het evolueren is:

Hij stak zijn fles water in een rugzak terwijl hij enthousiast vertelde dat hij geen boeken moest meedoen omdat ze die dag workshops hadden.

Ik: Heb je dan wel genoeg water mee?

Hij: Waarom?

Ik: Zie dat het zodanig interessant is dat je dorst krijgt naar meer!

Die blik! Zo van, ‘k ga maar lachen, maar moet dat nu echt, die flauwe moppen? 🤦‍♀️🤪

Jah. ’t Is dus zover.

Of bijna, want hij blijft wél nog steeds knuffels komen geven!

(Ik heb toestemming gevraagd om dit te mogen schrijven, hoor. Hij is daar, voorlopig althans, nog niet beschaamd over. Dus tóch nog niet helemaal een typische puber…)