Terug?

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik heb even een Facebook-pauze genomen. Plots had ik er genoeg van. Vond ik raar, want ik had de laatste paar jaar houvast gevonden in de berichten die ik daarop las. Ik putte er moed, hoop, troost uit. En nu was het ineens omgekeerd. Het kostte me energie.

Bovendien heb ik me in de mate van het mogelijke veel op mezelf gericht, de laatste weken. Dus FB niet meer volgen (en volposten) spaarde me ook nogal wat tijd uit.

(Messenger heb ik niet gelaten. Mijn contact met de buitenwereld!)

Maar hier ben ik dus weer. Sla gerust over, zou ik zeggen, want het wordt weer een blog in Beste Dagboek-stijl. En het zit er dik in dat ik ga zagen en in herhaling vallen en dat het een lange wordt. Ik gooi het er maar allemaal in één keer uit.

(Soms verwondert het me trouwens dat mijn lieve lezers me blijven volgen. Dan denk ik: pfff, wie wil dàt nu lezen. En op zo’n momenten krijg ik keer op keer altijd wel van iemand een berichtje of een opmerking in het echt of zo, dat men steun voelt, of herkenning, of troost, of hulp, of tips, of… Dat pept mij dan op om gewoon verder te doen zoals ik bezig ben. Voor mezelf zet het de dingen op een rijtje en ik kan mijn ei kwijt, en als ik er dan minstens één iemand mee kan helpen: fantastisch!)

Dus:

Beste dagboek, 😄

Waar te beginnen?

Misschien dit, vind ik best wel een belangrijke: ik ben niet tegen klassieke geneeskunde. Ik neem medicatie voor beide, dus… Het is alleen de manier van communiceren soms en al de rest errond die me hoog zitten. Ik weet best wel dat het mogelijk is dat de MS plots opflakkert, maar daar hoef ik echt niet elk half jaar aan herinnerd te worden. Ik heb er alle begrip voor als mensen daar net behoefte aan hebben om elk half jaar te horen te krijgen dat alles oké is, voor mezelf vind ik het een verspilling van tijd, geld en energie. Ik heb zoiets van: ik doe wat ik moet doen en laat me verder maar met rust, ik kom wel als het nodig is. En in the meanwhile: op dit moment werken mijn pillen in combinatie met mijn leefstijl en manier van denken prima voor mijn MS.

(By the way, ik had een jaar of vier geleden al mogen verzwaren van medicatie, wat ik niet gedaan heb, en kijk: ik loop nog gewoon rond. En nog iets: toen over verzwaren gesproken werd vroeg ik naar de pillen die toen tussen de aanbevolen opties stonden en intussen worden die afgeraden. Dùs. Wat moet je daarvan denken…)

Voor de Menière niet zozeer. Daar heb ik eerder de indruk dat die pillen niet veel doen, als er veel te veel stress, druk, drukte, lawaai is, heb ik het vlaggen. En ja, ik doe zoveel mogelijk om dit te vermijden, maar nee, dat lukt niet altijd, er is ook nog zoiets als “het leven”, dat gewoon gebeurt.

(Weet je nog? John Lennon? Life is what happens while you are busy making other plans?)

Daarom blijf ik steeds zoeken. Ik kan niet aanvaarden dat er niets aan te doen is, of dat ik er niet in elk geval iets uit kan leren.

Ik ben volop aan het ontdekken dat emoties en ervaringen een heel grote rol kunnen spelen. Bewuste en onbewuste. Van kort geleden en van heeeuuul lang geleden.

Op het moment van zo’n aanval kan ik niet anders dan ondergaan, ertegen vechten werkt averechts en doet me alleen maar meer afzien. Ik liet alle gevoelens komen en heb zitten blèten, en lùid, snot en kwijl vermengde zich met wat al in mijn emmertje lag. Zíelig dat ik me vond. Teleurgesteld in mijn lijf en in mezelf. Boos ook wel.

En achteraf komen dan de vragen. Misschien blijkt ooit dat die nutteloos zijn, maar komen doen ze toch. Want misschien blijkt ooit dat ik daar echt iets uit haal.

Ik wil er actief aan werken.

(Loslaten, aanvaarden dat je niet alles onder controle kunt hebben, vertrouwen hebben, staat ook op mijn reiki-2-lijstje met thema’s. En dan komen de lessen vanzelf, veronderstel ik.)

En in the meanwhile: ik doe wat ik kan en maak er het beste van.

Zo heb ik enkele weken echt erge hoofdpijn gehad van het terug veel luider geworden getuut en van de hyperacusis, en al dat en de gevolgen daarvan samen zorgt ook voor een ongelooflijk energieverlies.

Nu dat weer beter is kan ik er mee om. Ik probeer er een spelletje van te maken. Zoals: hoeveel verschillende geluiden hoor ik in mijn hoofd. In den beginne was er enkel het gewone huis-, tuin- en keukengetuut en gesuis en geruis. Maar met elke aanval leek daar een geluidje bij te komen. Soms hoorde ik precies morsecode. Soms vormden de piepjes een soort klein melodietje. Soms leek het alsof mijn gsm-alarm kort afging. En nu hoor ik soms een léuk geluidje: het lijkt een beetje op fluitende vogels in de verte. Met een beetje fantasie toch, en dat heb ik. Als het even dat vogel-geluid is, neem ik intussen even de tijd om daarnaar te luisteren. Dan doe ik mijn ogen dicht en stel me voor dat ik in een bos ben. Klinkt misschien raar maar op die manier brengt dat ene geluidje me soms rust. Jammer dat dat maar af en toe komt. (Was het maar zoals met je Spotify-lijst, kun je zelf kiezen wat je wil horen. 😁)

Verder heb ik de voorbije tijd zo goed mogelijk voor mezelf gezorgd. Enkel gedaan wat moest en voor de rest: rust en opladende dingen doen. (Was ik even blij dat klanten masseren in die categorie viel! Wat eigenlijk niet zo raar is. Ik werk met energie (niet mijn eigen energie maar die van “het universum”) en vind masseren altijd ook ergens wel meditatief. Fantastisch dat ik op die manier anderen mag en kan helpen!)

Ik moet wel bekennen dat ik me in die periode enkele dagen heel eenzaam gevoeld heb. Dat zegt genoeg, normaal ben ik blij en doet het me echt goed als ik alleen thuis ben. Nu ja, ik heb mezelf ook nogal geïsoleerd. Kwam enkel buiten als het moest. Vroeg vrienden om afspraken uit te stellen en deed zelf ook geen moeite om iemand te zien, want ja, overprikkeling.

Ik voel me soms echt abnormaal in deze maatschappij. En toch vraag ik me soms af: misschien ben ik wel de normale en is de maatschappij abnormaal, helemaal dolgedraaid en snel snel snel en druk druk druk en meer meer meer…

In elk geval, ik heb weer vanalles gedaan om me er bovenop te helpen. Nieuwe dingen, oude herontdekte of her-herinnerde of terug opgenomen dingen,… Wat ben ik toch een rare op dat gebied (jaja, oké, op andere gebieden vast ook). Ik ben een wisselvallige, een wispelturige, heb afwisseling nodig, nieuwe uitdagingen, nieuwe ervaringen, en dat terwijl ik ook nood heb aan structuur, plannen, zekerheid, voorspelbaarheid. Of eigenlijk… nu ik erbij stil sta… wisselen die perioden elkaar ook af.

(Amai, kunnen ze er geen handleiding bij geven als je geboren wordt?)

Eentje horen? Om het jaar of zo (of langer, of korter, who’s counting?) neem ik eens het boek Je Kunt Je Leven Helen van Louise L. Hay ter hand om de affirmaties over te schrijven die op dat moment meest passend zijn, en dan zeg ik die enkele weken dagelijks op. Nu heb ik ze voor het eerst ingesproken op de dictafoon van de tablet, voelde plots alsof dat nodig was. En ik luisterde ernaar. In plaats van podcasts. Dagenlang. Op repeat. Tijdens het koken, tijdens de was, tijdens het rusten, zelfs als meditatie. Wat een impact had dat! Ik hou niet van “moeten”, maar moet je ook eens proberen!

Ik ga niet beweren dat mijn energie terug helemaal top is, maar toch alweer stùkken beter. Áls ik al een dutje nodig heb, dan volstaat meestal een korte powernap, en de andere dagen raak ik door tot ’s avonds, mits genoeg afwisseling en vooral veel stilte en genoeg kalme momenten. Ik voel me vaak schuldig als ik meerdere keren per dag even een kwartier of zelfs een halfuur iets doe wat objectief gezien compleet nutteloos is, maar dan besef ik dat dat subjectief gezien heel waardevol is, en dan doe ik het lekker toch.

Is nog zoiets waar ik vanaf wil: me aantrekken hoe sommige mensen mij zien.

Daar helpt het boekje dat ik nu in stukjes en beetjes in de auto lees als ik ergens even moet wachten me wel bij, De Vijf Inzichten van Miguel en José Ruiz. Ik ben de hoofdrol in mijn eigen film, maar die ziet er heel anders uit dan de bijrol die ik ben in de film van andere mensen…

Mooi, hé!

O, wou ik ook nog kwijt:

Ik stuurde een berichtje naar een vriendin die ik al heel lang niet meer gezien had en ze antwoordde dat ze net als ik ups en downs had. Waarop ik zei dat de downs ambetant zijn en dat we extra moeten/mogen genieten van de ups. En wat ze daarop antwoordde vond ik zó mooi en gaf me zó’n boost: dat je zelfs tijdens een down kunt genieten! Had ik net nodig om te horen, want die ochtend had ik niets nieuws gevonden om in mijn dankbaarheidsdagboek te schrijven… (Ja, ook daar heb ik graag afwisseling. Uiteraard ben ik altijd dankbaar voor mijn dierbaren en dat ik een dak boven mijn hoofd heb en eten en warmte en zo…)

Voilà, ik ga het hierbij laten voor vandaag, want het begint al meer op een kortverhaal te lijken dan op een blog. (Als je tot hier geraakt bent: proficiat voor de volharding en bedankt voor de steun en interesse!)

Ik ga me nog steeds een beetje van FB afzijdig houden want niet alleen had ik tot mijn verbazing absoluut geen FOMO (fear of missing out), ik ervaarde integendeel eindelijk eens JOMO (joy of missing out. Dat bestaat dus echt.).

(Dus als er iemand is die het belangrijk vindt dat ik een bepaald bericht toch lees: stuur maar door. Misschien lees ik het wel. 😉)

Maar bloggen, daar begin ik wel terug een beetje behoefte aan te voelen.

Kan ik weer een boodschap achterlaten…

Ben je in een up of in een down: genieten waar je maar kan!!!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *