This too shall pass

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik heb gisteren voor het eerst in mijn leven een manifestatie bijgewoond.

Nu de m*dische @p@rtheid een feit is, terwijl steeds meer mensen uit mijn omgeving ondanks hun prikstatus tóch ferm ziek worden, vind ik het echt wel welletjes geweest.
Voor mij was de tijd rijp om eindelijk ook eens op die manier mijn bijdrage te leveren.
Te gaan luisteren naar de speeches en mee te wandelen in een vreedzame optocht.

In mijn eentje ben ik dan misschien maar een druppel op een hete plaat, maar vele druppels samen vormen al heel gauw een grote plas.
En als die groep druppels groeit: een meer, een rivier, een zee, een oceaan.
Steeds meer mensen hebben door dat er iets echt niet klopt.

We waren met enkele duizenden.
(Hebben ze dat trouwens in het grote Nieuws getoond? Ik heb niet gekeken. Zou me niet verwonderen indien niet. Ál die acties in àl die verschillende andere landen schijnen ze ook niet te tonen, of te minimaliseren.)

Ongeprikten waren er, uiteraard, maar ook geprikten die zich bedot voelen.

Ik vraag me af hoeveel meer mensen er aanwezig zouden geweest zijn als het niet zo geregend had. Of die, zoals ik lang, thuis blijven omwille van hun gezondheid, of omdat ze (nog) niet durven, of of of…

Als zelfs de gevoeligen het helse kabaal en die ongelooflijke drukte verbijten (en geregeld een traantje, met al die emoties), als zelfs de introverten beginnen buiten te komen, als zelfs de stillekes hun stem laten horen, als zelfs de niet-zo-durvers uit hun comfort zone treden, om op te komen voor de rechten en vrijheden van iedereen… it is on!

Dit kan zo niet verder.
Misschien gaan we eerst nog een donkere tijd tegemoet, maar dit blijft niet duren.

This too shall pass.
It may pass like a kidneystone but it will pass.

O, en nog steeds namasté en licht en liefde en al, hoor… 😁