Update

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Normaal ging mijn oorartsbezoek zo verlopen (dat had ze op het einde van mijn vorige afspraak, een half jaar geleden, min of meer voorspeld):

Het ging waarschijnlijk verder blijven goed gaan nadat ik de medicatie nog wat afgebouwd zou hebben naar een halfje per dag, dan zou ik ook geen gehoortest meer moeten doen, en als het ging met een halfje, dan zou het vast ook wel gaan zonder en mocht ik proberen volledig af te bouwen. (Wat ik ook echt wou. Je weet al hoe ik over medicatie denk. Als het ook kan door je levensstijl aan te passen,…)

Mja. Dat was zonder die Menière-aanval in de Paasvakantie gerekend. Toen ik dat vertelde gingen er alarmbellen af en zei ze dat we toch beter nog eens een gehoortest zouden laten doen.

(Gelukkig heb ik altijd mijn “survivalrugzak” mee, met een leesboek, een puzzelboek, water en tussendoortje, dus ik heb me niet verveeld. Niet dat ik erg lang heb moeten wachten.)

Het resultaat van die test was geen goed nieuws. Mijn gehoor was niet zó slecht als toen op mijn allerslechtst, maar het was verre van zo goed als op mijn best.

Had ik eigenlijk moeten zien aankomen. Waarom vond ik het eigenlijk niet raar dat ik de laatste tijd nog veel meer last had dan voorheen van het feit dat we maskers moeten dragen, waardoor ik de mensen nog minder goed versta omdat ik niet kan liplezen ter ondersteuning van de klanken?
Om van het slecht verstaanbare tienergemompel nog maar te zwijgen. (Ik dacht dat ze gewoon nog meer mompelden dan anders.🤷‍♀️😄)
En het was me al opgevallen dat ik de laatste tijd weer veel sneller moe werd, met middagdutjes en al. Dat ik weer meer recuperatietijd nodig heb na afspraken of bepaalde handelingen. Dat het weer sneller te druk werd voor me, met me meer terugtrekken en weer meer vermijdingsgedrag tot gevolg.

De conclusie was dat die onderhoudsdosis van een halfje geen voldoende buffer vormt voor als het eens minder gaat. En dat die dus serieus naar boven moet (naar dríe!), zeker de eerste drie maanden, om die buffer terug op te bouwen. Dan moet ik terug, voor weer een nieuwe test en eventueel weer te minderen, op zoek naar mijn ideale onderhoudsdosis.
(Met als waarschuwing dat ik dan goed naar mijn lichaam moet luisteren: als ik weer plots megagevoelig ben voor geluid en het getuut van mijn tinnitus weer ongelooflijk luid wordt, zoals het geval was in de dagen vóór die laatste aanval, dan mag ik de ontlading in de vorm van een aanval niet afwachten en moet ik meteen mijn dosis terug een tijdje verhogen. Met elke aanval stijgt ook de kans op blijvende gehoorschade…)

Balen. Echt k*t. Omdat ik weet dat het best wel goed gaat met me als alles zijn gewone gangetje gaat, als ik alles op mijn tempo kan doen, als ik druk en drukte kan vermijden.

Maar zo zit de werkelijkheid niet in elkaar, hé? Soms steekt het leven daar nu eenmaal een stokje voor. Soms is het nu eenmaal door onverwachte, niet te vermijden omstandigheden onverwachts heel erg druk. Soms gebeuren er nu eenmaal dingen, is het niet in de wereld, dan wel in je dichte omgeving, waar je je nogal zorgen om maakt.

Meer loslaten, ja, ik weet het, maar in sommige situaties blijkt dat toch wel heel erg moeilijk te zijn.

Ik zal al beginnen met het idee, dat ik (of mijn lichaam) gefaald heb in mijn streven om het zonder Menière-medicatie te kunnen, los te laten. Eerst me weer zo optimaal mogelijk voelen. En dan zien we wel verder.

(Wie weet leven we tegen dan in Rainbows & Unicorns-land waar alles peis en vree is en alles ideaal verloopt…🌈🦄💞✨😇)